بيماران خاص و معضلات درمان

حميدرضا عسگري در روزنامه آفرینش نوشت: ايران به لحاظ تعداد بيماران سرطاني و کليوي يکي از کشورهاي مطرح در جهان مي باشد. بسياري از بيماران سرطاني و کليوي وضعيتي دارند که تا پايان عمر بايد تحت درمان باشند و ممکن است تاخير در دوره هاي درماني موجب مرگ آنها گردد .

اما هزينه هاي درمان و تامين داروي اين بيماران بارسنگيني را بر دوش خانواده آنها نهاده است.

درحال حاضراگر يک بيمار کليوي (پيوند کليه) بخواهد فقط هفته‌اي دو بار به پزشک و آزمايشگاه مراجعه کند بايد مبلغ 150 هزار تومان پرداخت کند که مسلماً از توان خانواده‌هاي اين بيماران که اغلب جزو طبقه متوسط و ضعيف جامعه هستند، برنمي‌آيند. اين مبلغ جدا از تمام مبالغ هزينه‌هاي اياب و ذهاب، آزمايشگاه، ويزيت و هزينه‌هاي دارويي مي باشد.

بعضا خانواده ها به سبب در اختيار نداشتن هزينه هاي درمان، مجبورند دوره هاي درماني را به تعويق بياندازند و يا نتوانند داروهاي مورد نياز بيمارشان را تهيه کنند. حتي تصورش هم سخت است که پدري به علت نداشتن پول در زير نگاه چشمان منتظر فرزند بيمارش آب شود و کوتاه شدن عمر وي را نظاره کند...

اين هزينه هاي سنگين که برعهده خانواده مي باشد باعث اختلال در وضعيت زندگي ديگر اعضاي خانواده مي گردد. بسيارعذاب آور است که يک خانواده به خاطر هزينه هاي سنگين درمان نتواند هزينه‌هاي ديگر فرزندان يا جهيزيه دختر خانواده يا ... را فراهم کند.

اکثر بيماران سرطاني، کليوي و دياليزي‌ به دليل مشکلات عديده‌اي که خانواده‌هاي آنان بر اثر اين افزايش‌هاي هزينه‌هاي دارويي متحمل مي شوند، سرخورده و خود را سربار خانواده به حساب مي‌آورند که اين مسئله باعث کاهش عمر آنان مي‌شود.

وقتي يک بيمارسرطاني يا کليوي مشاهده مي کند که ديگر اعضا به خاطراو متحمل زحمات و گرفتاري هاي فراوان شده اند ميل به زندگي را از دست مي دهد. متقابلاً اين فشار رواني به پدر، مادر و ديگر فرزندان نيز منتقل مي شود و علاوه بر سرخوردگي از ادامه زندگي موجب بروز بسياري از ناهنجاري هاي اجتماعي مي گردد.

اين در حالي است که بيماران سرطاني و کليوي بايد تا آخر عمر تحت پوشش خدمات دارويي و درماني قرار گيرند و هزينه‌هاي بسياري را پرداخت کنند که با اين وضعيت افزايش قيمت‌هاي دارويي که هر ماهه ما شاهد آن هستيم باعث مشکلات بسيار زيادي براي اين بيماران و خانواده‌هاي آنان مي‌شود.

البته انكار زحمات و اقدامات مناسبي كه وزارت بهداشت درمورد كمك رساني به اين بيماران انجام داده كار درستي نيست، اما اين توقع از دولت وجود دارد تا حداقل در آخرين ماه سال 94 كه منتهي به سال جديد خواهد شد با كمك بيش از پيش به اين بيماران خانواده‌هاي آنان را ياري نموده و حداقل در اين ايام طعم شيرين زندگي را به آنها بچشانند.

مقايسه در نوع عملكرد و تخصيص اولويت‌ها در اين فضا كار درستي نيست، اما آيا جان بيماران سرطاني، كليوي، و همه آنهايي كه هزينه درمانشان ميليوني محاسبه مي‌شود، كمتر از جان بخشيدن به صنعت خودروسازي است؟! آيا نمي‌شود به يكباره يك دهم چنين مبالغي را براي بهبود وضعيت مراكز رسيدگي به اين بيماران اختصاص داد؟

ما از مسئولان تقاضا داريم در اين زمينه حال اين بيماران و خانواده‌هايشان را مدنظر بگيرند و اقدامات لازم را جهت بهبود وضعيت آنها به کار بندند تا در آخرين ماه زمستان گرماي سلامتي و بهبودي به خانه و خانواده بيماران خاص بازگردد.