عصر ایران ؛ نهال موسوی - کنسرت پرفورمنس «جهان من» فرزاد فرزین، که از ۱۴ تا ۱۷ آبان در بام آرنای ایرانمال تهران برگزار میشود، با وعدهی اجرایی متفاوت عرضه شد.
تبلیغات گسترده، بلیتهای چندمیلیونی و وعدهی تجربهای دیگر این انتظار را ساخته بود، و قیمت بلیتها از هشتصد هزار تا نزدیک چهار میلیون تومان بود. شب اول، فرزین با یک سفینه فضایی وارد صحنه شد. تماشاگران آمده بودند چیزی ببینند که ارزش این هزینه را داشته باشد.
فرزاد فرزین مثلا با سفینه به روی صحنه ظاهر شد اما آنچه این کنسرت را به موضوع روز تبدیل کرد، نه سفینه بود و نه قیمت بلیت، بلکه افرادی بودند که پرفورمنس اجرا میکردند. گروهی روی صحنه بودند که حرکاتشان، به تعبیر بسیاری از تماشاگران، نه با موسیقی جور بود و نه با منطق اجرا.
کاربران آن را اغراقآمیز و ناهماهنگ با موسیقی خواندند و بعضی حتی خواستار حذف آنها از اجرا شدند. بعد اجرا فیلمها دست به دست شد و آنچه در سالن دیده شد حیرت انگیز است، البته به سرعت در فضای مجازی به شوخی و تمسخر تبدیل شد.
حضور گروه حرکتی کنار خواننده در کنسرتهای دنیا نه عجیب است و نه نادر. حرکات اگر درست باشد، موسیقی را کامل میکند. اما مشکل جای دیگری است:
رقصندهها به صحنه آمدند چون روی پوستر نوشته بودند «پرفورمنس»، نه چون آهنگی آن حرکات را لازم داشت. واژهای که قرار بود وعده باشد، بهانه شد. و همین جاست که ماجرا از سلیقه میگذرد و به احترام به تماشاگر میرسد.
چون این یک اتفاق ناگهانی نبود. پای این اجرا یک گروه هفتاد نفره بود و ماهها تمرین. یعنی ماهها کسی در تمرین نشسته، آن حرکات را دیده و گفته است «خوب است».
کارگردان دیده، تهیهکننده دیده، خود خواننده هم دیده. هیچکدام نگفتند: «این را نشان مردم ندهیم.»؟!
بزرگترین بیاحترامی به تماشاگر همین است که مخاطب در ذهن برگزار کنندگان کنسرت آنقدر نا آگاه فرض شده است و به خیال خودشان هر چه نشانش دهند میپذیرد، چون پولش را داده است.
ادامهی ماجرا هم همین را نشان میدهد. در پایان، فرزین از مخاطبان به خاطر نحوهی خواندن خودش عذرخواهی کرد! این عذرخواهی را باید قدر دانست، چون کم پیش میآید.
اما خوانندهای که از صدای خودش پوزش میخواهد، چرا درباره بقیه اتفاقات کنسرتش چیزی نمیگوید. تماشاگری که برای دیدن یک اجرای متفاوت آمده بود، هنوز منتظر است کسی به او بگوید آن گروه حرکات موزون از کجا آمدند و چرا؟!
در شرایطی که برخی کنسرتها حتی با مجوز رسمی، در شهرستانها لغو یا معوق میشوند و بخش بزرگی از مردم از دیدن موسیقی زنده محروماند. در چنین فضایی کنسرت تهران وزن بیشتری دارد.
کسی که چنین کنسرتی را میگیرد، فقط خودش را عرضه نمیکند، بلکه حیثیت صحنهی زنده را هم در دست دارد. سفینه میتواند بیاید و برود. چیزی که میماند این پرسش است که تماشاگر در این ماجرا مهمان چی فرض شده است؟
آخه این دیگه چی بود؟!