تاریخ:
محسن رضائی: چیزی داریم که در جنگ رو می‌کنیم 
درس صد و یازده
پیشنهاد استاد قطری برای امنیت منطقه
پیمان عدم تجاوز در خلیج فارس
پیشنهاد عمان ریشه در یک سابقه تاریخی دارد. در نوامبر ۱۹۷۶، وزرای خارجه هر هشت کشور ساحلی خلیج فارس در مسقط گرد هم آمدند تا پس از خروج بریتانیا از منطقه، به دنبال ایجاد امنیت دسته‌جمعی باشند. این تنها باری بود که هر هشت کشور دور یک میز نشستند.
"عبدالله بعبود"، رئیس مطالعات منطقه اسلامی قطر در دانشگاه "واسدا" در توکیو در مقاله ای پیشنهاد انعقاد یک پیمان عدم تجاوز بین کشورهای حاشیه خلیج فارس را داده و تاکید کرده عمان در موقعیت منحصر به فردی برای میانجیگری در مذاکرات مربوط به یک ترتیبات امنیتی است که می‌تواند منطقه را تثبیت کند.
به گزارش عصرایران، این استاد قطری نوشته است (بدیهی است که این مقاله با دیدگاه یک تحلیلگر قطری نوشته شده و در آن به حملات ناموجه و غیرقانونی آمریکا و اسرائیل علیه ایران و تهدید بالفعل شده ناشی از پایگاه های آمریکایی در کشورهای عربی منطقه علیه امنیت ملی ایران و حملاتی که از این پایگاه ها علیه حاکمیت، تمامیت ارضی، شهروندان و زیر ساخت های ایران انجام شده، کوچک ترین اشاره ای نشده است.):
پیشنهاد یک پیمان عدم تجاوز در بحبوحه خصومت‌های منطقه‌ای ممکن است زودهنگام به نظر برسد. با این حال، توافق برای توقف جنگ زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که بی‌اعتمادی عمیقی وجود باشد. سوال کلیدی این است که آیا دولت‌های منطقه‌ای می‌توانند بر سر قوانینی توافق کنند که اختلافات آنها را کمتر مخرب کند.
سید بدر البوسعیدی، وزیر امور خارجه عمان، در یک سخنرانی اخیر در دانشگاه کمبریج در بریتانیا، خواستار یک پیمان عدم تجاوز بین هر هشت کشور ساحلی خلیج فارس شد: شش عضو شورای همکاری خلیج فارس به همراه عراق و ایران. او این را پیش‌نیاز اساسی برای یک معماری امنیتی فراگیر منطقه‌ای توصیف کرد.
آیا چنین پیمانی می‌تواند موثر باشد؟ همانطور که البوسعیدی اذعان کرد، دستیابی به آن دشوار خواهد بود. اما با نزدیک شدن به تشدید تنش‌های عمده دیگر بین ایران و ایالات متحده، منطقه به شدت به یک مسیر دیپلماتیک رو به جلو نیاز دارد.
در واقع، حل و فصل مناقشه جاری بسیار دشوار بوده است زیرا ترتیبات امنیتی منطقه توسعه نیافته و برای مدت طولانی به قدرت‌های خارجی متکی بوده است. در این صورت، راه پیش رو می‌تواند یک توافق فراگیر باشد.
احیای وعده سال ۱۹۷۶
پیشنهاد عمان ریشه در یک سابقه تاریخی دارد. در نوامبر ۱۹۷۶، وزرای خارجه هر هشت کشور ساحلی خلیج فارس در مسقط گرد هم آمدند تا پس از خروج بریتانیا از منطقه، به دنبال ایجاد امنیت دسته‌جمعی باشند.
این تنها باری بود که هر هشت کشور دور یک میز نشستند. وقوع انقلاب ایران، حمله شوروی به افغانستان و جنگ ایران و عراق، منطقه را به سمت ترتیبات دفاعی سوق داد که بعدها به رویکردهایی مبتنی بر طرد و حذف دیگران تبدیل شدند.
برای دهه‌ها، به‌ویژه ایران به عنوان تهدیدی برای سایر کشورهای منطقه تلقی می‌شد. با این حال، از آنجا که ایران تقریبا نیمی از خط ساحلی خلیج فارس را در اختیار دارد، هرگونه ساختار امنیتی که ایران در آن حضور نداشته باشد، از نظر ساختاری ناپایدار و معیوب است.
تا سال ۲۰۱۹ طول کشید تا ایده ایجاد یک سازوکار امنیتی منطقه‌ای دوباره مطرح شود. در ماه مه همان سال، محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه وقت ایران، در جریان سفری به بغداد، پیشنهاد انعقاد یک پیمان عدم تعرض منطقه‌ای با همسایگان حوزه خلیج فارس را ارائه کرد؛ پیشنهادی که مورد تایید سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه نیز قرار گرفت.
در سپتامبر همان سال، حسن روحانی، رئیس‌جمهوری وقت ایران، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد طرح "ابتکار صلح هرمز" (HOPE) را مطرح کرد که شامل ایجاد یک پیمان عدم تعرض میان کشورهای حوزه خلیج فارس و تنگه هرمز بود. کشورهای حوزه خلیج فارس عمدتا با بی‌اعتنایی به این طرح واکنش نشان دادند و دلیل آن را حمایت ایران از گروه‌های مسلحی دانستند که ثبات منطقه را تهدید می‌کنند.
جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران، این ایده را بار دیگر در میان کشورهای عربی زنده کرده است. در ماه مه، روزنامه "فایننشال تایمز" گزارش داد که عربستان سعودی در حال گفتگو با ایران پیرامون چارچوبی برای عدم تعرض است؛ چارچوبی که گفته می‌شود با الگوبرداری از "فرآیند هلسینکی" (میان ایالات متحده و روسیه در دوران جنگ سرد) طراحی شده است.
این ماه، وزیر دفاع قطر خواستار گفتگوی شورای همکاری خلیج فارس و ایران، با همراهی ترکیه و پاکستان، برای دستیابی به یک توافق عدم تجاوز شد.
پیشنهاد عمان به عنوان آخرین نمونه از این تغییر منطقه‌ای مطرح می‌شود. مسقط با توجه به سابقه میانجیگری و سابقه اخیرش در میزبانی مذاکرات ایالات متحده و ایران در سال‌های ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶، در موقعیت منحصر به فردی برای میانجیگری قرار دارد. این کشور دسترسی‌ای دارد که کمتر کسی دارد.
انعقاد پیمانی که موثر است
این پیمان باید بر اساس رفتار قابل مشاهده، خویشتن‌داری متقابل و عواقب نقض آن باشد. حداقل، به تعهداتی علیه تهدید یا استفاده از زور، دخالت در امور داخلی، حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی و حمایت از گروه‌های مسلح که حملات فرامرزی انجام می‌دهند، در کنار حفاظت از ناوبری نیاز دارد.
برای دستیابی به یک توافق عملی، مذاکرات می‌تواند رویکردی تدریجی اتخاذ کند. مشورت‌ها بین هشت کشور می‌تواند ابتدا حداقل منافع مشترک را مشخص کند: امنیت سرزمینی، بنادر فعال، صادرات انرژی قابل اعتماد، حفاظت از غیرنظامیان و تجارت بدون وقفه. عمان می‌تواند تسهیل کند، اما هر کشور نماینده خود خواهد بود. کانال ارتباطی مسقط با تهران هیچ مجوزی برای مذاکره به همسایگانش نمی‌دهد.
مذاکرات اولیه باید منجر به اقدامات محدود و متقابل شود: خطوط تلفن نظامی، قوانین مربوط به برخوردهای دریایی، اطلاع‌رسانی در مورد رزمایش‌ها و ارتباطات سریع پس از حملات. تفاهم در مورد حفاظت از تاسیسات انرژی، کارخانه‌های آب شیرین‌کن و کشتیرانی تجاری، آزمون اولیه‌ای برای رعایت این توافق خواهد بود.
هرمز نقطه شروع آشکاری است، اگرچه پیشرفت می‌تواند دشوار باشد. مذاکرات عمان و ایران پیش از این یک توافق ناوبری موقت را ترسیم کرده است. با این حال، همانطور که البوسعیدی اذعان کرد، این توافق نمی‌تواند اجرا شود مگر اینکه واشنگتن و تهران سازش کنند، از جمله با لغو اقدامات زمان جنگ که ترافیک دریایی را متوقف کرده بود. هر چارچوب گسترده‌تری باید به حقوق ناوبری بین‌المللی احترام بگذارد.
گروه‌های مسلح سخت‌ترین مسئله برای حل و فصل خواهند بود. دولت‌ها باید متعهد شوند که نه حملات مرزی توسط چنین بازیگرانی را هدایت کنند و نه از آنها حمایت مادی کنند و از طریق مراحل قابل تایید، رعایت خود را نشان دهند. در مواردی که کنترل مورد مناقشه است، این پیمان به رویه‌هایی برای ایجاد شواهد و الزام به اقدامات اصلاحی نیاز دارد.
رعایت اقدامات اولیه می‌تواند زمینه همکاری در زمینه ایمنی دریایی، حفاظت از محیط زیست و واکنش اضطراری را فراهم کند. تخلفات جدی باید باعث تحقیقات، مشاوره فوری و پیامدهای دیپلماتیک توافق شده شود، در حالی که حق دفاع از خود همچنان پابرجا خواهد ماند.
یک پیمان منطقه‌ای نمی‌تواند هر مناقشه‌ای را که به خلیج فارس مربوط می‌شود، حل و فصل کند. ایالات متحده و اسرائیل، هر دو طرف جنگ امسال علیه ایران، خارج از آن باقی خواهند ماند و جنگ یمن شامل بازیگرانی است که برنامه‌هایشان به راحتی نمی‌تواند در چارچوب یک توافق خلیج فارس گنجانده شود. اما یک چارچوب برای اینکه ارزش داشته باشد، نیازی به پایان دادن به هر جنگی ندارد. فقط کافی است تبدیل شدن هر یک از آنها به جنگ در میان امضاکنندگانش را دشوارتر کند.
اعتبار این پیمان به این بستگی دارد که آیا رفتار را تغییر می‌دهد یا خیر. حملات کمتر یا بدون حمله، کانال‌های بحران فعال و احترام قابل اثبات به حاکمیت، بیش از امضاها اهمیت خواهند داشت.
خصومت‌های فعلی این کار را دشوار می‌کند، اما هزینه به تعویق انداختن آن را نیز آشکار می‌کند. اولین دستاورد، کوچک اما مهم خواهد بود: اثبات اینکه اختلاف نظر به هیچ دولتی اجازه نمی‌دهد امنیت دیگری را به خطر بیندازد.
لینک کوتاه: کپی لینک
کشتی آزاد ایران با مدال برنز امیرمحمد یزدانی به کار خود پایان داد زمان راه‌اندازی سامانه ساغر اعلام شد روزنانه نگار عمانی: توافقی میان واشنگتن و تهران در حال شکل‌گیری است شکست تلخ امیرحسین فیروزپور مقابل قهرمان اروپا در کشتی جهان آخرین وضعیت سد زاینده‌رود؛ حجم آب ذخیره‌شده فقط ۱۶ درصد است مهدی تاج از احتمال برگزار نشدن جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ خبر داد صاعقه در ایلام جان یک چوپان را گرفت و ۸۵ رأس دام را تلف کرد «خفاش سبز» دستگیر شد؛ اعتراف به ۹ سرقت خشن در گلستان دستگیری بیش از ۳۰۰ نفر در جریان تظاهرات حامیان فلسطین در لندن آموزش آزمون‌های تیزهوشان در یک مدرسه آنلاین/ انتشار دوره آموزشی ویژه آزمون‌های تیزهوشان در فیلیمومدرسه پیمان عدم تجاوز در خلیج فارس تکذیب تیراندازی در مقابل مدرسه در کرج/ ماجرا چه بود؟ کاهش هم‌زمان ولادت و فوت در ایران؛ آمار بهار ۱۴۰۵ منتشر شد هشدار نارنجی هواشناسی در ۱۳ استان؛ خطر سیلاب و طغیان رودخانه‌ها حضور بانک ملی ایران در رویداد تراکنش؛ معرفی تازه‌ترین خدمات مالی