سلامی دوباره بر "اصلاح" / زیدآبادی

احمد زیدآبادی
کانال نگاه متفاوت

بی هیچ تعارف و گزافه‌گویی باید اذعان کرد که پس از کش و قوس‌های ۳۰ ساله، سرانجام "اصلاح" به عنوان تنها راه بقای جامعه و کشور ما، ضرورت خود را تحمیل کرده است.

این نکته‌ای است که از همان ابتدای مقاومت در برابر اصلاح امور کشور، لااقل برای من به عیان نمایان بود. درست به همین دلیل، برغم شدائد شخصی بسیار و حتی گذر دوره‌ای جامعه از اصلاح، من هرگز ایمان و وفاداری خود به اصلاح و شیوهٔ اصلاح‌گری را از دست ندادم و خدا می‌داند چه رنج و فشاری را از هر سو متحمل شدم.

دارو بعضاً تلخ اما شفابخش است. اگر به موقع و پیش از عود کردن بیماری به انتخاب و اختیار و طیب‌خاطر خورده نشود، روزی فرا می‌رسد که خوردن آن جبر و از سر اضطرار است وگرنه مرگ چون اژدهایی گرسنه برای بلعیدن بیمار دهان گشوده است.

محافظه‌کاری به معنای حفظ تمام مؤلفه‌های وضع موجود به بن‌بست رسیده و قابل تداوم نیست و براندازی هم از یک طرف به مرز ناممکن و از طرف دیگر با جهنمی از کشت و کشتار و هرج و مرج بی‌پایان قرین شده است. به واقع هر دوی این خط‌مشی‌ها کشور ما را دچار تهدیدی وجودی و تاریخی می‌کنند.

بنابراین، این فقط اصلاح است که چون صراط مستقیم و به قول مولاعلی "طرق‌الوسطی" راه نجات ماست و از همین رو، آنان که از سر خشم یا درماندگی از اصلاح سبقت گرفته‌اند لازم است گامی به عقب و آنها که بر اثر کوته‌بینی و یا تعقیب منافع شخصی از اصلاح جا مانده‌اند باید گامی به جلو بردارند و هر دو با قافلهٔ اصلاح‌گری همراه شوند تا انسجام و اتحاد ملی ممکن و اصلاح در عینیت جامعه متحقق شود.

امر اصلاح امروزه نسبت به گذشته متفاوت شده و حاملان سیاسی و اجتماعی آن تا اندازه‌ای جابجا شده‌اند. نظریه‌پردازی تازه در ابعاد مختلف آن مورد نیاز است. این سرآغازی از یک بحث متناوب و درازدامن در این کانال خواهد بود.

پرچم فلسطین در جشنواره لوکارنو بالا رفت؛ کفنی به یاد ۶۰ هزار شهید غزه

بیشتر بخوانید:

آزمندی سیاسی!/زیدآبادی

تماشاخانه

پارتیا، افسانه «آن‌شیگائو»؛ سفر شاهزاده ایرانی به چین / سوغات او یک دین بود

ساعت ۸:۱۵ ششم اوت ؛ هیروشیما / وقتی شهر در دیگ قیر می‌جوشید

فیلم های دیگر