کد خبر ۳۹۴۳۱۵
تاریخ انتشار: ۰۸:۰۴ - ۱۴-۰۲-۱۳۹۴
کد ۳۹۴۳۱۵
انتشار: ۰۸:۰۴ - ۱۴-۰۲-۱۳۹۴

چرا بعد از شیمی‌درمانی دچار فراموشی می‌شویم؟ (بررسی علمی پدیده مغز شیمیایی)

چرا بعد از شیمی‌درمانی دچار فراموشی می‌شویم؟ (بررسی علمی پدیده مغز شیمیایی)
آیا بعد از شیمی‌درمانی دچار حواس‌پرتی و فراموشی شده‌اید؟ پدیده «مغز شیمیایی» یک عارضه واقعی علمی است.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - بسیاری از مبتلایان به سرطان پس از آغاز دوره درمان، متوجه تغییراتی در حافظه، تمرکز و طرز تفکر خود می‌شوند. این وضعیت که برای نخستین بار در بانوانی مبتلا به سرطان پستان گزارش شد، در اصطلاح پزشکی "مغز شیمیایی" (Chemo Brain) نامیده می‌شود. این عارضه می‌تواند زندگی روزمره و اعتمادبه‌نفس بیماران را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

شیمی درمانی با مغز بیمار چه می کند؟

علت علمی مغز شیمیایی چیست؟

بنابر مطالعه‌ای که در نشریه معتبر نوروفیزیولوژی کلینیکال به چاپ رسیده، پژوهشگران دریافته‌اند افراد مبتلا به مغز شیمیایی فاقد توانایی تفکر متمرکز پایدار هستند.

"تاد هندی"، استاد روانشناسی در دانشگاه بریتیش کلمبیا، در این باره می‌گوید:

«یک مغز سالم به طور طبیعی بین حالت‌های "سرگردانی" و "درگیری عمیق" جابجا می‌شود. اما مغز شیمیایی در یک حالت سرگردانی مزمن و غیرمتمرکز باقی می‌ماند.»

یافته‌های تکان‌دهنده موج‌نگاری مغز (EEG)

پژوهشگران با استفاده از تست EEG (نوار مغزی) روی بازماندگان سرطان پستان، به نتایج عجیبی دست یافتند:

  1. عدم تمرکز حتی پس از ۳ سال: حتی بیمارانی که سه سال از پایان درمان آن‌ها گذشته بود، همچنان در حفظ توجه پایدار مشکل داشتند.

  2. خاموشی بخش‌هایی از مغز: زمانی که بیماران تصور می‌کردند در حال تمرکز هستند، نوار مغزی نشان داد که بخش بزرگی از مغز آن‌ها در حقیقت غیرفعال بوده است.

  3. فعالیت بیش از حد در زمان استراحت: برخلاف افراد سالم، مغز این بیماران در زمان استراحت و آرامش، فعالیت غیرعادی و بالایی از خود نشان می‌دهد.

چرا تشخیص مغز شیمیایی دشوار است؟

بسیاری از بیماران از اینکه تست‌های هوش یا حافظه را در بیمارستان به خوبی انجام می‌دهند اما در خانه دچار سردرگمی می‌شوند، کلافه هستند. علت این است که تست‌های فعلی برای بیماری‌هایی مثل آلزایمر طراحی شده‌اند و ظرافت‌های تخریب شناختی ناشی از شیمی‌درمانی را به درستی اندازه‌گیری نمی‌کنند.

۵ راهکار عملی برای مدیریت و بهبود مغز شیمیایی

برای اینکه این مطلب به یک راهنمای کاربردی تبدیل شود، رعایت نکات زیر برای بازگشت به زندگی عادی ضروری است:

  1. محیط خود را ساده کنید: از آنجایی که مغز در این دوره به سادگی دچار سرگردانی می‌شود، کارهای پیچیده را به مراحل بسیار کوچک و ساده تقسیم کنید.

  2. برنامه‌ریزی و یادداشت‌برداری: منتظر حافظه نمانید. از اپلیکیشن‌های یادآور گوشی یا یک دفترچه کوچک برای ثبت تمام کارهای روزانه استفاده کنید.

  3. تمرینات ذهنی مداوم: حل جدول، شطرنج و بازی‌های فکری به مغز کمک می‌کند تا دوباره مسیرهای عصبی برای تمرکز را بازسازی کند.

  4. مدیریت استرس و خواب: خستگی و استرس، مه مغزی (Brain Fog) را تشدید می‌کنند. داشتن روتین خواب منظم در این دوران حیاتی است.

  5. ورزش سبک روزانه: پیاده‌روی سریع باعث بهبود خون‌رسانی به قشر پیش‌پیشانی مغز شده و به بازگشت تمرکز کمک می‌کند.

پرسش‌های متداول

آیا مغز شیمیایی دائمی است؟ خوشبختانه برای اکثر بیماران این وضعیت موقتی است، اما تحقیقات نشان می‌دهد در برخی افراد ممکن است اثرات آن تا چندین سال باقی بماند که نیازمند مدیریت ذهنی است.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟ اگر حواس‌پرتی مانع از انجام فعالیت‌های اساسی زندگی (مثل رانندگی یا کار کردن) شده است، حتماً با پزشک متخصص انکولوژی یا مغز و اعصاب مشورت کنید.

ارسال به دوستان
۵ قابلیت مخفی دکمه پاور اندروید که باید بدانید این همان 405 است که به برابوس پژو معروف شد (+تصاویر) تاریخ به روایت تصویر / خوابگاه دانشجویی 1910 راز رنگ قرمز کارمین؛ حشره کوشینیل چگونه دنیای رنگ ها را دگرگون کرد (+عکس) مرسدس بنز eActros؛ سری جدید کامیون های معروف آلمانی از راه رسید (+عکس) شلیک، حرکت و فرار؛ فناوری حیرت انگیز هویتزر RCH 155 آلمان (+فیلم و عکس) منظرۀ «تهران» از بالای شمس‌العماره در دوران ناصرالدین شاه حمله آمریکا به سیریک، اهواز، اندیمشک، رامشیر و بوشهر / 2 شهید در حمله به شلمچه بالگرد بی‌سرنشین و تهاجمی تاندر معرفی شد(+عکس) ۱۰ اثر زیبا و ماندگار از «مازیار» (همین الان بشنوید) تنها شلیک سلاح در فضا ۵۰ سال پیش انجام شد: ماجرای عجیب آزمایش تسلیحاتی شوروی معمار سردر دانشگاه تهران که بود؟ اینجا 40 سال قبل «دریا» بود و حالا یک «بمب کربنی» است رویکرد متفاوت واشنگتن و ریاض به F-15؛ یکی بازنشسته می‌کند، دیگری میلیاردها دلار خرج ارتقا کبد ما هزاران سال عمر می‌کند، اما مغز و قلبمان اجازه زندگی طولانی نمی‌دهند