نگاهی به اسیدپاشی ها در اصفهان

روزنامه ایران نوشت: اسیدپاشی وقتی به سریال تبدیل شود، بدعت شومی شکل می گیرد که خدا می داند قرار است تا کجا ادامه پیدا کند و چند نفر دیگر را هدف قرار دهد و چه عواقبی در پی داشته باشد.

از بین تمام آدم ها قرعه به نام یکی که نه، 4 زن جوان می افتد که وجه اشتراکشان احتمالاً همین بدشانسی شان است یا بی احتیاطی شان! شاید باید در پی شنیدن هر صدای موتوری که نزدیک می شود، احتمالش را می دادند که قرار است هدف حمله ناجوانمردانه اسید پاشان قرار بگیرند که معلوم نیست با کدام نیت و تحت تأثیر چه افکار و اعتقاداتی، بدون ترس و این گونه بی محابا، ترک موتورها نشسته اند تا درد و رنج را به جان فرد بی گناهی بیندازند و او و خانواده اش را یک عمر، غصه دار و گرفتار کنند. زنان جوان اصفهانی، اما بی احتیاط نبودند. اصلاً از کجا باید می دانستند که قرار است چنین اتفاقی برایشان رخ دهد.

جرایم اسید پاشی، تا پیش از این، هرچه بود بر اساس خصومت های شخصی و با هدف انتقام گیری اتفاق می افتاد. انتقامجویان اسید پاش، بارها از قانون گریختند، بخشیده هم شدند، توبه کردند و اظهار ندامت، اما سوی چشمان و زیبایی شان دیگر بازنگشت. حالا اما حرف انتقام شخصی و عشق و عاشقی و خواستگاری ناکام نیست.

اسیدپاشان، این بار گویا هدفی ورای این ها دارند که چه بزدلانه، راهی چنین پست را برگزیده اند. هدف هرچه باشد، خواه تلاش برای ایجاد رعب و وحشت در میان زنان و دختران جوان، بر هم زدن نظم و امنیت اجتماعی، تخریب قشر یا گروهی خاص یا زیر سؤال بردن دولت و سایر نهادهای مربوط، هر چه باشد، باز هم این ابزار را توجیه نمی کند.

باید آنقدر ناجوانمرد باشی تا تمام عقده ها و خواسته های سرکوب شده ات را بریزی میان بطری اسید یا لوله سرنگ و خالی کنی روی صورت زنی که دختر است، همسر است و مادر. زنان اصفهانی حالا با شنیدن هر صدای موتوری، چهار ستون بدنشان می لرزد. زنان باقی شهرها هم که اگر این بدعت شوم، پایش به شهرشان باز شود، دیگر کدام گوشه شهر است که در امان باشد و مگر می شود که پایشان را از خانه بیرون نگذارند که مبادا طعمه اسید پاش بی نام و نشان شوند.

قوانین مجازات اسید پاشی تا حال که اسیدپاش، شناسایی شده و در محضر دادگاه حاضر بود، آنقدر بالا و پایین داشت که صدای خیلی از وکلا و حقوقدانان را هم درآورده بود. حالا که دیگر، خبری از انتقام شخصی و اسید پاش مشخص هم نیست، براستی چگونه می توان به احقاق حق قربانیان، امید بست.

هنوز زنان آسیب دیده اصفهان، نامه همدردی و پیام محکومیت این جنایت ها را متأسفانه دریافت نکرده اند و کاش نخبگان سیاسی ما از هرجناح و جریان و از هر قوه و نهادی این رفتار تلخ را هرچه زودتر محکوم می کردند تا هر ایرانی دریابد که مسئولان ارشد کشور در انزجار از این اقدام، همنوا و هماهنگند.

قرار است تا کی مانور وحشت موتورسواران اسیدپاش، دل زنان و دختران را بلرزاند؛ گویا شکسته شدن مرزهای اعتدال و ترویج خشونت و نا امنی در جامعه، آنقدر برای برخی ها جذاب است که به هر کار خشونت باری دست می زنند.