عصر ایران - هفته نامهٔ ۳۱ سالهٔ «امید جوان» جلد شمارهٔ تازهٔ خود را به دو سبب به دکتر علی شریعتی اختصاص داده است:یکی بحث مجدد دکتر موسی غنینژاد در مقصر یا اسلام ناشناس دانستن او و دیگری دوم آذر که زادروز اوست و از این رو نوشته:
اگر شریعتی زنده بود دوشنبه دوم آذر ۹۳ ساله میشد اما ۴۹ سال قبل درگذشته و یک سال بعد از مرگ او در ایران انقلاب شده و ۴۸ سال بعد اقتصاددانی دیررسیده پیدا شده و دیواری کوتاهتر از او پیدا نکرده و همه کاسهکوزهها را سر او میشکند و به استعاره ادبی "شاندل" گیر داده و هی میگوید: همهش تقصیر شریعتییه!
«امید جوان» با رد این گزاره که شریعتی، اسلام را سیاسی کرد نوشته: دین غیر سیاسی نداریم و اگر اسلام، غیر سیاسی بود چرا پیامبر حکومت تشکیل داد و امام علی و حسن چرا خلیفه شدند یا حسین بن علی چرا با خلیفه وقت درافتاد؟ علی بن موسیالرضا چرا ولیعهدی را پذیرفت و پدرشان چرا زندانی سیاسی شد و امام یازدهم چرا محصور شد؟ اصلا چرا در آلمان حزب دموکرات مسیحی داریم؟ اگر مسیحیت سیاسی نبوده چرا عنوان مسیحی را در حزب آورده اند؟ قصۀ یهود هم که روشن است و نیاز به توضیح ندارد.
جوری میگوید شریعتی اسلام را سیاسی کرد که انگار کنار بود و یک مرد فکل کراواتی آن را به صحنه آورد. احتمالا منظور او این است که دین را ایدیولوژیک کرد ولی این هم حرف دکتر سروش است در بیش از 30 سال قبل و با تکرار حرف سروش که نمیتواند به جنگ او برود!

در ادامه هم خطاب به آقای غنی نژاد آمده:
طرفدار "اقتصاد آزاد"ید! بسیار خوب. این را بگویی اما آیا جرأت و شهامت دارید دربارۀ نوع فروش نفت و سپردن آن به تراستیها ( امنا) یا دخالت نهادها در اقتصاد هم حرف بزنید یا سوزن تان گیر کرده تا هی بگویید تقصیر شریعتی است چون اسلام را سیاسی کرد و پشت اختلاف فقیهان سنتی با او پنهان شوی تا مسلمانتر از او جلوه کنی؟
نویسنده یادآور شده:
سکولاریسم، جدایی دین از دولت و قدرت است نه از سیاست وگرنه نمیتوان دین را از سیاست جدا کرد و گفت قبل از شریعتی دین، سیاسی نبود. دین، سیاسی بود اما در قدرت نبود یا یک خوانش تند بر دیگر خوانشها رجحان نداشت و گرنه در کلیت سیاسی بود کما این که در حکومت سکولار محمد رضا شاه هم یک روحانی به نام سید ابوالقاسم کاشانی رییس مجلس بود و شاه به دیدار آقای بروجردی در قم میرفت و زمان رضاشاه هم سید حسن مدرس هم روحانی بود هم سیاستمدار.
جدایی دین از دولت یعنی نگاه یکسان دولت و حکومت به شهروندان فارغ از باور آنان نه این که بگوییم شریعتی دین را سیاسی کرد و در حالی که میدانیم از جانب برخی فقیهان تکفیر شده بود او را موجب حکومت فقیهان بدانیم و اگر چنین است چرا جز 30 ماه اول جمهوری اسلامی و از تابستان 60 تا سالها شریعتی، مغضوب بود؟ چرا رفیق شفیق او – خرسند- را از مجلۀ صدا و سیما کنار گذاشتند و خانهنشین کردند؟
شریعتی چگونه میتواند مسؤول تمام حوادث بعد از مرگ خود باشد؟ اگر هم هست تا کی او مسؤول است؟ در حالی که مرگ او در 29 خرداد 1356 خورشیدی در لندن اتفاق افتاد وآتش انقلاب یک سال و اندی بعد در تابستان 1357 شعلهور شد.
اگر شروع انقلاب را 19 دی 1356 بدانیم به خاطر مقالۀ توهینآمیز در روزنامۀ اطلاعات و اعتراض روحانیون بوده در حالی که روحانیت سنتی منتقد شریعتی و بعضا قایل به تکفیر او بودند و روحانیون مبارز و علاقهمند به شریعتی در اکثریت نبودند.
در ادامه آمده:اگر شاه به مفاد نامه رهبران جبهه ملی ( سنجابی، بختیار و فروهر) عمل کرده بود به احتمال زیاد انقلابی درنمیگرفت و یک سال و نیم بعد با روی آوردن به همان چهرهها در پاییز 57 پذیرفت که اشتباه کرده بود. به قول مرحوم مهندس بازرگان رهبر منفی انقلاب شخص اعلیحضرت بود!
شریعتی البته متهم به ترویج آموزههای سوسیالیستی در پوشش شعارهای دینی هم میشود در حالی که او شیفته شعار «عرفان، برابری، آزادی» بود که هیچ نسبتی با مارکسیسم ندارد و بیشتر ملهم از انقلاب فرانسه است .
این شعار ایدیولوژیک یا دینی هم نیست. چون نه عرفان، نه برابری و نه آزادی در شکل مدرن آن پیشینهای در آموزههای سنتی یا ایدیولوژیک ندارند.
انتشار مستمر هفته نامه «امید جوان» طی 31 سال گذشته و در دوران 6 رییس جمهوری ( هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی، محمود احمدی نژاد، حسن روحانی، ابراهیم رییسی و مسعود پزشکیان) و تحلیل هفتگی در تمام این 31 سال سبب شده تاریخ معاصر ایران را بتوان در آیینۀ آن نظاره کرد و در حالی که فضای مجازی و شبکه های اجتماعی غالب شده اند «امید جوان» کوشیده همچنان سرپا بماند ولو قیمت خود را افزایش دهد با این توضیح که از سر ناچاری و گرانی کاغذ و زینک است.