کد خبر ۱۲۰۷۳۸۴
تاریخ انتشار: ۱۳:۲۵ - ۲۸-۰۸-۱۴۰۵
کد ۱۲۰۷۳۸۴
انتشار: ۱۳:۲۵ - ۲۸-۰۸-۱۴۰۵

ماجرای پسر نوجوانی که با زنی ناشناس، ساندویچ دنگی خرید

داستان
این مطلب در فضای مجازی فراگیر شده است. ما هم نتوانستیم نویسنده و منبع اولیه را بیابیم. اگر شما می شناسید، معرفی کنید.

از پشت شیشه عطاری، مشغول تماشای کیسه‌های گل‌گاوزبان و اسطوخودوس بودم که صدای پسربچه‌ای حواسم را پرت کرد:

ـ آقاااا، ساندویچ هشتاد تومنی ندارید؟

کنار عطاری یک ساندویچی بود. صاحب مغازه جواب داد:

ـ نه عزیزم، ساندویچ‌ها همه صد و پنجاه تومنن.

پسر به پول‌های توی مشت‌اش نگاه کرد و گفت:

ـ خیلی گرونه...

خانمی که حدود شصت سال داشت، گفت:

ـ مادرجان، من حساب می‌کنم. چی دوست داری بخوری؟

پسر خودش را جمع‌وجور کرد، چهره‌اش جدی شد و گفت:

ـ خودم پول دارم.

بعد رفت کنار مغازه ایستاد. دوباره پول‌هایش را شمرد و جیب‌هایش را گشت. انگار ده‌تومانی دیگری پیدا کرده بود. زیر لب گفت: «نود تومن...» بعد دستش را به دهانش گرفت؛ مثل آدمی که سخت مشغول فکر و حساب‌وکتاب است.

شصت تومان کم داشت؛ اما از عزت‌نفسش حتی یک تومان هم کم نبود.

رفتم جلو و بلند پرسیدم:

ـ آقا، ساندویچ‌ها چنده؟

مرد گفت:

ـ خانم محترم، قیمت‌ها روی برده؛ می‌تونید ببینید.

وانمود کردم ندیده‌ام. چند قدم عقب رفتم و به برد نگاه کردم. پسر با کنجکاوی نگاهم می‌کرد.

گفتم:

ـ هوووف، چه گرونه!

پسر، انگار هم‌دردی پیدا کرده باشد، گفت:

ـ من پرسیدم، نصف هم نمی‌دن.

گفتم:

ـ چه بد! من خیلی گرسنه‌ام.

گفت:

ـ من که دارم غش می‌کنم.

بعد به آن‌طرف چهارراه اشاره کرد و گفت:

ـ اون‌ور ساندویچ هشتاد تومنی داره، ولی آشغاله.

سریع پرسیدم:

ـ چقدر پول داری؟

گفت:

ـ نود تومن.

گفتم:

ـ منم صد تومن دارم. می‌خوای نصف‌نصف پول بدیم و بگیم ساندویچ رو نصف کنن تا بتونیم یه چیزی بخوریم؟

چند لحظه نگاهم کرد. انگار بهم اعتماد کرده باشد، لبخند زد و جلو آمد:

ـ ببین، من نود تومن می‌دم، شما شصت تومن بده.

گفتم:

ـ چرا من کمتر بدم؟

گفت:

ـ چون شما خانومی، من آقام.

این جمله را یک پسر دوازده‌ساله به من گفت. دلم می‌خواست همان‌جا بغلش کنم و بگویم: «آخه تو خیلی آقایی؛ خیلی بامرامی، خیلی عشقی!» اما خودم را نگه داشتم تا نقشه‌ام لو نرود.

گفتم:

ـ باشه، قبول. دستت درد نکنه.

برق غروری در چشم‌هایش نشست. رو به فروشنده کرد و گفت:

ـ آقا، یه ساندویچ...

وقتی ساندویچ‌های نصف‌شده را دستمان دادند، پسر با ذوق گفت:

ـ اینم خدمت شما. این یکی یه‌کم بزرگ‌تره؛ شما بردارید.

گفتم:

ـ نه، فرقی نداره.

گفت:

ـ پس اینو بردارید.

نمی‌دانم چطور متوجه شده بود نصفه ساندویچ من یک سانتی بزرگ‌تر است.

تمام مسیر، ساندویچ در دستم بود و بغض در گلویم. از آن همه بزرگواری و مردانگی و معرفت، مبهوت مانده بودم. نفهمیدم چطور به سر خیابان رسیدم و کی به خانه برگشتم.

آن نصفه ساندویچ را نخوردم. دلم نیامد یادگاریِ یک کهکشان مرام و مردانگی را بخورم و تمامش کنم.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
ارسال به دوستان