عصر ایران - وقتی آلودگی هوا به حدی میرسد که مسئولان برای کنترل آن محدودیت تردد خودروها را از درِ منزل اعمال میکنند، انتظار میرود تصمیم درباره مدارس نیز با همین ملاحظه و متناسب با شرایط شهر اتخاذ شود. نمیشود از یک سو به شهروندان گفته شود برای کاهش آلودگی، خودروهایشان را بیرون نیاورند و از سوی دیگر، خانوادهها را در شرایطی قرار داد که برای رساندن فرزندانشان به مدرسه ناچار به تردد باشند.
مسئله فقط یک تصمیم اداری یا محدودیت ترافیکی نیست؛ مسئله تناسب تصمیمها با زندگی روزمره مردم است.
مدارس یکی از عوامل مهم تردد صبحگاهی در تهران هستند. هر روز تعداد زیادی از والدین برای رساندن فرزندانشان به مدرسه راهی خیابانها میشوند. در میان آنها خانوادههایی هستند که هر دو والد شاغلاند و امکان رساندن فرزندشان به مدرسه را ندارند، خانوادههایی که به سرویس مدارس وابستهاند و دانشآموزانی که مسیر مدرسه را با خودرو طی میکنند. وقتی طرح زوج و فرد از درِ منزل اجرا میشود، اما مدارس تعطیل نمیشوند، این خانوادهها عملاً با مسئلهای تازه روبهرو میشوند.
والدین باید میان رعایت محدودیت تردد و رساندن فرزندشان به مدرسه یکی را مدیریت کنند. سرویس مدارس نیز ممکن است با محدودیتهای تردد، تغییر مسیر یا دشواری در جابهجایی دانشآموزان مواجه شود. این شرایط در حالی ایجاد میشود که هدف اصلی اعمال محدودیتها، کاهش تردد و کمک به کنترل آلودگی هواست.
البته تعطیلی مدارس تصمیمی بدون هزینه نیست. آموزش دانشآموزان، وضعیت والدین شاغل و مشکلات ناشی از آموزش غیرحضوری نیز باید در نظر گرفته شود. اما این ملاحظات نمیتواند بهانهای برای نادیده گرفتن تناسب میان تصمیمهای مختلف باشد. اگر شرایط هوا به اندازهای نامطلوب است که محدودیت تردد از درِ منزل ضرورت پیدا میکند، وضعیت حضور دانشآموزان در مدارس نیز باید با همان حساسیت بررسی شود.
کمیته اضطرار آلودگی هوا قرار است برای شرایط اضطراری تصمیم بگیرد؛ تصمیمهایی که مستقیماً بر زندگی میلیونها شهروند اثر میگذارند. بنابراین انتظار میرود این کمیته به جای اتخاذ تصمیمهای پراکنده، مجموعهای هماهنگ از محدودیتها و تدابیر را در نظر بگیرد. نمیتوان یک بخش از زندگی شهری را مشمول محدودیت کرد و بخش دیگری را بدون توجه به پیامدهای همان محدودیت به حال خود گذاشت.
اگر قرار است مردم برای کاهش آلودگی هوا کمتر تردد کنند، باید شرایطی فراهم شود که خانوادهها مجبور نباشند برای انجام یکی از ضروریترین کارهای روزانه خود، یعنی رساندن فرزندانشان به مدرسه، با محدودیتهای تازه و متناقض دستوپنجه نرم کنند.
این انتظار نه درخواست تعطیلی بیدلیل مدارس است و نه نادیده گرفتن مشکلات آموزش؛ بلکه درخواست تصمیمگیری منطقی، هماهنگ و با در نظر گرفتن واقعیت زندگی مردم است.