عصرایران- صبح ۱۲ اوت ۲۰۰۰، دریای بارنتس آرام بود. ناوهای روسی مشغول یکی از بزرگترین رزمایشهای دریایی پس از فروپاشی شوروی بودند و در میان آنها، زیردریایی اتمی K-141 کورسک نیز حضور داشت؛ یکی از پیشرفتهترین زیردریاییهای نیروی دریایی روسیه که به استحکام فوقالعادهاش شهرت داشت.
طبق برنامه، کورسک باید یک اژدر آموزشی شلیک میکرد. اما چند لحظه بعد، انفجاری در بخش اژدرها رخ داد. حدود دو دقیقه بعد، انفجار دوم که بسیار قدرتمندتر بود، بخش بزرگی از زیردریایی را ویران کرد. لرزش این انفجار آنقدر شدید بود که ایستگاههای لرزهنگاری کشورهای مختلف نیز آن را ثبت کردند.
در همان لحظات نخست، بیشتر خدمه جان خود را از دست دادند، اما همه کشته نشدند. ۲۳ نفر از ملوانان توانستند خود را به آخرین بخش سالم زیردریایی برسانند. آنها در تاریکی مطلق، با هوایی که هر لحظه کمتر میشد، روزها منتظر رسیدن گروههای نجات ماندند.
یکی از افسران، یادداشتی کوتاه نوشت؛ یادداشتی که بعدها از داخل لاشه پیدا شد. او نوشته بود که تعدادی از خدمه هنوز زنده هستند و امید دارند عملیات نجات بهموقع برسد.

عملیات نجات به دلایل مختلف با تأخیر آغاز شد و تلاشهای اولیه نیز نتیجهای نداشت. زمانی که غواصان سرانجام توانستند وارد زیردریایی شوند، دیگر هیچ بازماندهای وجود نداشت. هر ۱۱۸ نفر خدمه کورسک جان خود را از دست داده بودند.
یک سال بعد، در عملیاتی کمسابقه، بدنه عظیم کورسک از بستر دریا بیرون کشیده شد تا علت دقیق حادثه بررسی شود. تحقیقات نشان داد که انفجار اولیه احتمالاً از نشت سوخت یکی از اژدرهای آموزشی آغاز شده و انفجار زنجیرهای مهمات، سرنوشت یکی از قدرتمندترین زیردریاییهای روسیه را در کمتر از چند دقیقه رقم زده است.