اگر می‌توانستیم کیهان را بشنویم، زندگی ما ممکن بود پر از اضطراب بی‌پایان شود. البته که نمی‌توانیم، چرا که صدا فقط می‌تواند از طریق محیطی با ذراتی که به اندازه کافی نزدیک به هم هستند، منتشر شود.

به گزارش ایسنا به نقل از ساینس‌آلرت، البته وقتی داده‌های رصد فضایی به صدا تبدیل می‌شوند، طعم کوچکی از جهانی بسیار متفاوت و وهم‌آور به ما داده می‌شود.

از انفجار عمیق سیاه‌چاله‌ها گرفته تا صدای گوشخراش یا سوت‌مانند میدان مغناطیسی زمین، فضا می‌تواند به راحتی به یک کابوس ترسناک تبدیل شود.

زحل با سیستم غول‌پیکر حلقه‌ها و قمرهایش و میدان مغناطیسی بسیار منظمش یکی از بازیگران اصلی است. فضای اطراف زحل فعالیت‌هایی را ایجاد می‌کند که به طرزی جیغ‌مانند و فریادمانند هستند که فراموش کردنشان دشوار است.

کاوشگر کاسینی درست قبل از اینکه در سال ۲۰۱۷ به کام مرگ فرو رود، وقتی در مدار زحل در حال چرخش بود، رفتارهای واقعاً نگران‌کننده‌ای را ثبت کرد.

صدایی که دانشمندان در این مطالعه شنیدند، صدایی نیست که از طریق یک واسطه پخش می‌شود، بلکه امواج پلاسما هستند که دو هفته قبل از شیرجه نهایی کاسینی به درون طوفان‌های وحشی سیاره زحل، در فضای اطراف این سیاره موج می‌زنند.

این فقط یک صدای سرگرم‌کننده نیست. دو مقاله که در سال ۲۰۱۸ در نشریه Geophysical Research Letters منتشر شدند، تعاملات ناشناخته قبلی مربوط به زحل، حلقه‌های آن و قمرش انسلادوس را آشکار کردند.

یکی از مطالعات برای اولین بار نشان داد که امواج پلاسما بین زحل و انسلادوس در امتداد خطوط میدان مغناطیسی متصل کننده این دو جرم حرکت می‌کنند.

وقتی کاسینی در مراحل پایانی ماموریت Grand Finale خود به زحل نزدیک‌تر شد، از نزدیکی منحصر به فرد خود برای ثبت داده‌هایی استفاده کرد که از فاصله دورتر امکان‌پذیر نبود.

کاسینی در یکی از نزدیکترین شیرجه‌های خود، دو هفته قبل از سقوط نهایی، از ابزار Radio and Plasma Wave Science (RPWS) خود برای شناسایی امواج پلاسما که بین زحل و انسلادوس در حرکت بودند، استفاده کرد.

علی سلیمان، دانشمند سیاره‌ای از دانشگاه آیووا و عضو تیم RPWS گفت: انسلادوس یک ژنراتور کوچک است که به دور زحل می‌چرخد و ما می‌دانیم که منبع مداوم انرژی است. اکنون دریافته‌ایم که زحل با ارسال سیگنال‌هایی به شکل امواج پلاسما، از طریق مدار خطوط میدان مغناطیسی که آن را به انسلادوس در صدها هزار مایل دورتر متصل می‌کند، پاسخ می‌دهد.

هیچ صدای واقعی در فضا وجود ندارد. صدا ارتعاشی در محیطی مانند هوا است که وقتی به پرده گوش می‌رسد و آن را می‌لرزاند، به عنوان صدا درک می‌شود. بدون وجود هوا در فضا، چنین ارتعاشاتی نمی‌توانند منتشر شوند، اما سیگنال‌هایی که کاسینی شناسایی کرد، صدا نبودند. آنها امواج پلاسمای الکترواستاتیک بودند که می‌توانند از طریق خلأ فضا حرکت کنند.

از آنجا که این امواج در محدوده فرکانس صوتی رخ می‌دهند، دانشمندان توانستند آنها را به صدا تبدیل کنند تا ما بشنویم.

دانشمندان این سیگنال‌ها را به صوتی تبدیل کردند که انسان می‌تواند بشنود و سرعت ضبط را از ۱۶ دقیقه به ۲۸.۵ ثانیه افزایش دادند. نتیجه به معنای واقعی کلمه، غیر زمینی است.

این صدا یک زوزه عجیب، کلیک‌مانند و سوت‌مانند است که پایین می‌آید و سپس بالا می‌رود؛ نشانه‌ای که معمولاً با شفق‌های قطبی مرتبط است و به همین دلیل صدای خش‌خش شفق قطبی نامیده می‌شود.

مشاهدات قبلی صدای خش‌خش شفق قطبی در طول پروازهای نزدیک به انسلادوس انجام شده بود؛ با این حال، این اولین مشاهده این نشان در نزدیکی سیاره و نه قمر آن است.

ما از قبل می‌دانیم که رابطه بین زحل و انسلادوس با رابطه بین زمین و ماه بسیار متفاوت است. ما می‌دانیم که آبفشان‌های انسلادوس که ذرات آب را به فضا پرتاب می‌کنند، یکی از حلقه‌های سیاره زحل را تغذیه می‌کنند.

ما همچنین می‌دانیم که میدان مغناطیسی زحل، انسلادوس فعال از نظر زمین‌شناسی را در بر می‌گیرد، اما قمر زمین در بیشتر ماه در خارج از مگنتوسفر زمین در گردش است.

تجزیه و تحلیل داده‌های کاسینی، ضمن تأکید بر ویژگی‌های شگفت‌انگیز زحل، نور جدیدی بر این رابطه نزدیک بین سیاره و قمر آن تاباند و یک ضبط جدید عالی برای افزودن به مجموعه زوزه‌های وهم‌آور ما از فضا ارائه داد.

در همین حال، تقریباً ۱۰ سال پس از پایان ماموریت کاسینی، دانشمندان هنوز در حال یافتن اکتشافات جدیدی در داده‌های به‌دست‌آمده توسط کاسینی هستند.

این مطالعه در مجله Geophysical Research Letters منتشر شده است.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

ایرنا: سید حسن خمینی در تشییع امروز حضور داشته است

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل

اشتراک گذاری :