عصر ایران؛ نورا جمالی - شکست آلمان در مصاف با پاراگوئه و حذفشدن ژرمنها در مرحلۀ یکشانزدهم نهایی جام جهانی، اگرچه عجیب بود ولی مهمترین نکتۀ این شکست شاید این باشد که تیم ملی آلمان برای اولین بار در ضربات پنالتی در جام جهانی مغلوب شد.
ضربات پنالتی پایان بازی در جام جهانی، نخستین بار در مرحلۀ نیمهنهایی جام 1982 به کار گرفته شد. در آن مسابقه، آلمانیها عقبافتادگیِ 3 بر 1 در وقت اضافی را به تساوی 3 بر 3 کشاندند و نهایتا در ضربات پنالتی، هارولد تونی شوماخر گلر آلمان موفق شد دو پنالتی فرانسه را مهار کند و آلمان را به فینال ببرد.

در جام جهانی 1986، آلمان در مرحلۀ یکچهارم نهایی به مصاف مکزیک میزبان مسابقات رفت و پس از کسب تساوی بدون گل در وقت قانونی و وقت اضافی، کار به ضربات پنالتی کشید و دوباره شوماخر موفق شد دو پنالتی حریف را مهار کند و آلمان را به پیروزی برساند.
در جام جهانی 1990، آلمان در مرحلۀ نیمهنهایی مقابل انگلیس به تساوی 1 بر 1 رسید و در ضربات پنالتی پیروز شد. در جام جهانی 2006 نیز آلمان در مرحلۀ یکچهارم نهایی آرژانتین را در ضربات پنالتی شکست داد. ینس لمان دو پنالتی آرژانتینیها را مهار کرد تا شکستناپذیری ژرمنها در ضربات پنالتی در جام جهانی، همچنان محفوظ بماند.

از 1982 به بعد، آلمانیها دو بار هم در جام ملتهای اروپا موفق شدند پیروز ضربات پنالتی باشند. بار اول در 1996 انگلیس میزبان را حذف کردند و به فینال رفتند، بار دوم هم در 2016 ایتالیا را حذف کردند.
آثار تزلزل تیم ملی آلمان در ضربات پنالتی، در همان مسابقۀ سال 2016 مقابل ایتالیا معلوم شد. در آن بازی اگرچه آلمانیها پیروز شدند، ولی پیروزی آنها در اصل محصول ناشیگری بازیکنان تیم ملی ایتالیا در پنالتیزدن بود. آلمانیها سه ضربۀ پنالتی را هدر دادند و ایتالیاییها چهار ضربه را.

هدر رفتن سه ضربۀ پنالتی آلمان در آن مسابقه، از این حیث عجیب بود که تیم ملی آلمان تا قبل از آن فقط دو پنالتی را در ضربات پنالتی پایان بازی هدر داده بود. یکی در فینال جام ملتهای اروپا در 1976، که به باخت آلمان در فینال مقابل چکسلواکی انجامید، دومی هم در همان مسابقۀ نیمهنهایی 1982 که اولی اشتلیکه مدافع آلمان پنالتیاش را هدر داد ولی شوماخر اشتباه او را با مهار دو پنالتی بازیکنان فرانسه جبران کرد.

یعنی از 1976 تا 2016، بازیکنان تیم ملی آلمان فقط دو پنالتی را در ضربات پنالتی پس از مسابقه هدر داده بودند ولی در سال 2016، سه پنالتی را مقابل ایتالیا هدر دادند. در بازی دیشب مقابل پاراگوئه هم مجددا سه پنالتی آلمان هدر رفت. بازیکنان پاراگوئه در بازی دیشب مثل بازیکنان ایتالیا در مسابقۀ یورو 2016 نبودند و از فرصت طلایی خرابکاریِ ژرمنها در ضربات پنالتی، استفاده کردند.
اما به غیر از داستان پنالتیها، تیم ملی آلمان دیشب (به وقت تهران) در برابر پاراگوئهای مغلوب شد که در مرحلۀ گروهی 4 بر 1 مغلوب آمریکا شده بود و با استرالیا هم به تساوی بدون گل رسیده بود. تنها برد پاراگونه در مرحلۀ گروهی، در مصاف با ترکیهای رقم خورد که در این جام جهانی، به شدت افت کرده بود. تیم ملی آلمان پس از مسابقات یورو 2016 تا به امروز، کیفیت و اقتدار دهۀ 2006 تا 2018 را از دست داده و یکی از علل این وضع، فقدان بازیکنان بزرگ در فوتبال آلمان است. این وضع از سال 2014 به بعد دامنگیر تیم ملی ایتالیا هم شده و قهرمانی ایتالیاییها در یورو 2020، فقط توانست سرپوشی کوتاهمدت بر فقر فوتبال ایتالیا از حیث تولید بازیکن بزرگ بگذارد.
نکتۀ دیگر دربارۀ تیم آلمان در این جام جهانی، به نظر میرسد حضور زائد مانول نویر بود. نویر اگرچه در بازی دیشب یک پنالتی را مهار کرد ولی عملکردش در این جام چنگی به دل نزد. آلمانیها عادت دارند دروازهبانهای خوب و نامیِ خودشان را بیش از حد در تیم ملی نگه دارند.

در جام جهانی 1994، برتی فوگتس سرمربی آلمان باید بودو ایلنگر را روی نیمکت مینشاند و آندریاس کوپکه را دروازهبان اصلی تیمش میکرد؛ ولی او ایلنگر را به عنوان گلر شمارهیک تیمش انتخاب کرد و ایلنگر هم در آن جام جهانی، مثل یورو 92، با اشتباهاتش ضرباتی اساسی به تیم آلمان زد. در جام جهانی 1998 هم اولیور کان باید گلر ثابت آلمان میشد ولی فوگتس ترسید که کوپکۀ افتکرده را نیمکتنشین کند و دروازۀ تیم ملی آلمان را به کان بسپارد. در این جام هم بهتر بود نویر به عنوان دروازهبان اصلی آلمان انتخاب نشود. او حقیقتا در جریان چهار بازی آلمان در طول جام، چنان نبود که باید.