عصر ایران ــ «ردپای معصومیت» یک پرفورمنس تعاملی و روایی از احمد کارگران است که با هدف بازنمایی هنری فاجعه میناب و ایجاد تجربهای عاطفی و مشارکتی برای مخاطبان شکل گرفته است. این اثر توسط جمعی از هنرمندان بومی هرمزگان، از جمله هنرمندان بندرعباس و میناب، طراحی و اجرا شده و میکوشد روایت درد و فقدان را از طریق عناصر فرهنگی و بصری منطقه به مخاطب منتقل کند.
ساختار اصلی اثر بر پایه یک مسیر مارپیچی (اسپیرال) از خاک شکل گرفته است. این مارپیچ با استفاده از خاک سرخ جزیره هرمز، نقوش الهامگرفته از تزئینات لباس زنان جنوب و صنایع دستی بومی منطقه طراحی شده است. در میان این مسیر، عناصر سفالی و حصیری و دیگر نشانههای فرهنگی جنوب ایران قرار گرفتهاند تا فضای اثر بیش از پیش به زیستبوم و هویت منطقه نزدیک شود.
مخاطبان در آغاز تجربه، از طریق یک کد QR با زندگی و روایت یکی از کودکان آشنا میشوند. سپس با در دست داشتن جملهای مرتبط با آن کودک، وارد مسیر مارپیچ شده و در میان خاک و نشانههای پراکنده در اثر به جستجو میپردازند. این جستجو تنها یک کنش فیزیکی نیست، بلکه تلاشی برای کشف، یادآوری و همدلی با سرنوشت کودکانی است که زندگیشان ناتمام ماند.
در دل خاک، یادگارهایی پنهان شده است؛ از جمله عروسکهای حصیری و شترکهایی که یادآور اسباببازیهای کودکان منطقه هستند و همچنین ظرفهای شیشهای کوچکی الهامگرفته از «جهله»های مینابی که درون آنها مقداری از خاک منطقه قرار داده شده است. مخاطبان پس از یافتن این اشیا میتوانند آنها را به عنوان یادگار با خود همراه ببرند؛ نشانههایی از خاطره، فقدان و پیوند با سرزمین.
بخش شنیداری اثر نیز بر پایه نواها، موسیقیها و لالاییهای محلی جنوب طراحی شده است. این صداها در کنار عناصر بصری و مشارکت مخاطب، فضایی احساسی و تأثیرگذار ایجاد میکنند که تجربه مواجهه با اثر را عمیقتر میسازد.
«ردپای معصومیت» تلاش میکند تجربهای ذهنی و عاطفی از فاصله میان تهران و جنوب ایران ایجاد کند؛ سفری که مخاطب را از فضای نمایشگاه به خاکی میبرد که شاهد وقوع فاجعه بوده، کودکانی را در خود جای داده و همچنان حامل اندوه و خاطره خانوادههای داغدار است. در این اثر، مخاطب از جایگاه تماشاگر صرف خارج شده و به بخشی از روایت تبدیل میشود؛ روایتی که یادآوری را به مشارکت و همدلی جمعی پیوند میزند.