جام جهانی ۲۰۲۶؛ آخرین رقص مسی و رونالدو

      عصر ایران؛ نورا جمالی- بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ آغاز شد. برای نخستین بار ۴۸ تیم ملی در رقابت‌ها حضور دارند و مسابقات در سه کشور آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار می‌شود. جام جهانی ۲۰۲۶ نه فقط از نظر تعداد تیم‌ها و مسابقات، بلکه از نظر اهمیت تاریخی نیز متفاوت است؛ زیرا احتمالاً آخرین جام جهانی دو اسطوره بزرگ فوتبال، لیونل مسی و کریستیانو رونالدو، خواهد بود.

   در نگاه اول، مدعیان اصلی چندان تفاوتی با دوره‌های گذشته ندارند. آرژانتین به عنوان قهرمان جهان وارد مسابقات می‌شود و هنوز از انسجام و شخصیت تیمی بالایی برخوردار است. فرانسه همچنان یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های جهان است. اسپانیا در سال‌های اخیر روندی صعودی داشته و نسل جوانی در اختیار دارد. انگلیس از نظر کیفیت نفرات کمبودی ندارد و پرتغال شاید کامل‌ترین ترکیب تاریخ خود را در اختیار داشته باشد. برزیل نیز هرگز از دایره مدعیان خارج نمی‌شود، حتی اگر در سال‌های اخیر فراز و نشیب‌هایی را تجربه کرده باشد.

   اگر بخواهیم صرفاً بر اساس کیفیت فنی و عمق ترکیب قضاوت کنیم، فرانسه را می‌توان یکی از جدی‌ترین بخت‌های قهرمانی دانست. این تیم تقریباً در همه خطوط بازیکنان طراز اول دارد و تجربه حضور در مراحل پایانی تورنمنت‌های بزرگ را نیز با خود حمل می‌کند. اسپانیا و انگلیس نیز بیش از هر زمان دیگری به کسب جام نزدیک به نظر می‌رسند.

   اما شاید مهم‌ترین چهره این جام نه یک تیم، بلکه کیلیان امباپه باشد. او اکنون ۲۷ ساله است؛ سنی که معمولاً نقطه اوج یک فوتبالیست محسوب می‌شود. امباپه دیگر پدیده آینده نیست؛ او رهبر نسل جدید فوتبال جهان است. اگر فرانسه قهرمان شود و او نقش اصلی را ایفا کند، احتمالاً برای نخستین بار از سایه مسی و رونالدو کاملاً خارج خواهد شد و عنوان بهترین بازیکن جهان را به شکلی بی‌چون‌وچرا تصاحب می‌کند.

   در سوی دیگر، داستانی احساسی‌تر جریان دارد. لیونل مسی در ۳۹ سالگی وارد جامی می‌شود که شاید آخرین حضورش در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال باشد. او هر افتخاری را که می‌توان در فوتبال کسب کرد، به دست آورده است؛ از قهرمانی جهان در ۲۰۲۲ گرفته تا قهرمانی‌های متعدد باشگاهی و هشت توپ طلا . قهرمانی کوپا آمریکا و غیره. برای مسی، جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از آنکه فرصتی برای اثبات چیزی باشد، فرصتی برای تکمیل یکی از بزرگ‌ترین دوران‌های ورزشی تاریخ است.

   اما وضعیت کریستیانو رونالدو متفاوت است. او در سن ۴۱ سالگی قرار دارد و احتمالاً آخرین جام جهانی زندگی خود را تجربه می‌کند. تفاوت اینجاست که رونالدو برخلاف مسی هنوز آن تصویر رؤیایی قهرمانی جهان را در کارنامه ندارد. او قهرمان اروپا شده، رکورددار گل‌های ملی جهان است و تقریباً تمام افتخارات فردی ممکن را کسب کرده، اما جام جهانی همچنان جای خالی بزرگ کارنامه اوست.

   به همین دلیل، شاید برای نخستین بار در دو دهه اخیر، رونالدو بیش از مسی انگیزه داشته باشد. او می‌داند که فرصت دیگری در کار نخواهد بود. اگر پرتغال بتواند به نیمه‌نهایی یا فینال برسد، یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های تاریخ فوتبال رقم خواهد خورد.

   در واقع، یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های این جام جهانی، تقابل سه نسل است. نسل قدیم با مسی و رونالدو؛ نسل میانی با ستارگانی چون هری کین و محمد صلاح؛ و نسل جدید با امباپه، بلینگام، یامال، وینیسیوس و دیگر چهره‌های جوانی که قرار است فوتبال دهۀ آینده را شکل دهند.

   پیش‌بینی قهرمان جام جهانی همیشه خطرناک است، زیرا این مسابقات بیش از هر تورنمنت دیگری به جزئیات وابسته‌اند؛ یک مصدومیت، یک ضربۀ پنالتی یا حتی یک اشتباه داوری می‌تواند سرنوشت جام را تغییر دهد. با این حال، اگر بخواهیم چند مدعی اصلی را نام ببریم، فرانسه، اسپانیا، آرژانتین، انگلیس، پرتغال و برزیل در صدر فهرست قرار می‌گیرند.

   اما شاید سال‌ها بعد، جام جهانی ۲۰۲۶ را نه به خاطر تیم قهرمان، بلکه به خاطر یک تصویر به یاد بیاوریم: مسی و رونالدو در واپسین حضور خود در بزرگ‌ترین صحنۀ فوتبال جهان. دو بازیکنی که بیش از پانزده سال بر فوتبال حکومت کردند و نسلی از هواداران را با رقابت بی‌پایان خود شیفتۀ این ورزش ساختند.

   شاید این جام جهانی، آخرین رقص مشترک این دو اسطوره باشد؛ یکی با جام جهانی در دست و دیگری در تعقیب آخرین رؤیای بزرگ زندگی حرفه‌ای‌اش.

گل اول مکزیک به آفریقای جنوبی توسط کوئینونز در دقیقه ۹

تماشاخانه

تیم ملی ایران در خطرناک‌ترین شهر جهان ؛ در تیخوانا چه خبر است؟

اشراف‌زاده ساسانی ؛ مومیایی ایرانی / دفن شده در نمک پس از ۱۸۰۰ سال

فیلم های دیگر