محمدعلی عزیزی از ناشران و تهیه کنندگان پیشکسوت موسیقی کشورمان و بنیانگذار یکی از مجموعه های قدیمی تولید آثار موسیقایی دار فانی را وداع گفت.
به گزارش مهر، محمدعلی عزیزی از ناشران و تهیه کنندگان پیشکسوت موسیقی کشورمان و بنیانگذار شرکت «آواز بیستون» به عنوان یکی از مجموعه های قدیمی تولید آثار موسیقایی، روز بیست و هفتم اردیبهشت دار فانی را وداع گفت.
علی عزیزی تهیه کننده پیشکسوت موسیقی و برادر مرحوم محمدعلی عزیزی با تایید خبر درگذشت این ناشر پیشگام موسیقی بیان کرد: محمدعلی عزیزی، مدیر و بنیانگذار شرکت فرهنگی و هنری «آواز بیستون» و از فعالان باسابقه موسیقی سنتی و کردی ایران، روز ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ در سن ۶۶ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت؛ او چهرهای بود که سالها در کنار بزرگان موسیقی ایران به تولید و انتشار آثار ماندگار موسیقی اصیل ایرانی پرداخت.
زندهیاد محمدعلی عزیزی در دوران جوانی از قهرمانان دو میدانی استان کرمانشاه بود و دوران خدمت سربازی را در تیپ تازهتأسیس لشکر ۵۸ تکاور ذوالفقار سپری کرد. با آغاز جنگ تحمیلی، او بهعنوان نیروی ویژه و تکاور کلاهسبز در بسیاری از عملیاتهای غرب و جنوب کشور حضور داشت و چندین بار مجروح شد.
عزیزی پس از پایان جنگ، فعالیت خود را در عرصه فرهنگ و هنر متمرکز کرد و در سال ۱۳۶۸ با همکاری خانوادهاش شرکت فرهنگی و هنری «آواز بیستون» را بنیان گذاشت؛ مجموعهای که در دهههای ۷۰ و ۸۰ نقش موثری در تولید و انتشار آثار موسیقی سنتی و محلی ایران ایفا کرد.
همکاری با هنرمندانی چون شهرام ناظری، علیرضا افتخاری، جلیل عندلیبی، جلال ذوالفنون، ایرج بسطامی، حسین پرنیا، علیرضا فیش بشی پور، کیخسرو پورناظری، سید جلال الدین محمدیان، جواد معروفی، اسدالله ملک، همایون خرم، فرهنگ شریف، جهانگیر ملک، فرامرز پایور، از جمله فعالیت این تهیه کننده و ناشر موسیقی محسوب می شود.
مجموعه «آواز بیستون» در سالهای فعالیت خود با جمعی از برجستهترین هنرمندان موسیقی ایران همکاری داشت و آثار ماندگاری را پیش روی مخاطبان قرار داد که از آن جمله می توان به آلبومهای «امان از جدایی»، «تازه به تازه»، «باباطاهر»، «مستانه»، «پاییز»، «خنده بارون»، «مطرب مهتابرو»، «آواز اساطیر»، «رقص آشفته»، «حال آشفته»، «مردان خدا»، «شیرین شیرینه»، «گلاره»، «شور شیرین» و «لبیک» اشاره کرد.
به گفته نزدیکان مرحوم عزیزی، وی در سالهای اخیر، همزمان با تغییرات گسترده در بازار موسیقی و کمرنگ شدن جایگاه آثار اصیل، بیشتر به سکوت و انزوا روی آورده بود.