رسانه ملی مقصر است

 عصرایران ؛ نسرین ضمیری - "تحریم ظالمانه باید از بین برود، تا آب خوردن مردم حل شود، تا منابع آبی زیاد شود" حسن روحانی ۹۴/۳/۱۷

خانه ام در نزدیکی میدان انقلاب قرار دارد، فرصت مغتنمی است تا از نزدیک و بی واسطه رسانه ها و فضای مجازی شاهد وقایع و رویدادهایی باشم که در این مکان اتفاق می افتد. از اعتراضات تا تجمعات و راهپیمایی ها،  تا تشییع شهدا را از نزدیک می بینم. صبح روزی که آتش بس اعلام شده بود برای انجام کاری از خانه بیرون رفتم، چند ساعت بعد و در مسیر برگشت عده ای زن و مرد در میدان تجمع کرده بودند و شعارهایی علیه بعضی افراد می دادند. با تعجب میان جمعیت رفتم و پرسیدم در چند ساعت گذشته چه اتفاق جدیدی افتاده؟ گفتند هیچ، ولی ما مخالف مذاکره هستیم و می‌دانیم افراد مذکور طرفدار و موافق مذاکره هستند و سران نظام را برای این کار متقاعد کرده اند، ما می خواهیم جنگ تا پیروزی کامل ادامه یابد. من که تمام چهل روز جنگ را تهران بودم و شاهد بسیاری از وقایع، برای اولین بار در خیابان وارد بحث ( و نه جدل) با برخی از آنان شدم. قصد ندارم در این یادداشت تمام مباحث را بنویسم، فقط به یکی از مهم ترین نکات اشاره می کنم. 

می گفتند ما قبول نداریم کسی که می گفت حتی مشکل "آب خوردن" ما هم به تحریم ها ربط دارد توصیه به مذاکره کند. گفتم ایشان کاملا درست گفته اند و "آب آشامیدنی" ما کمترین چیزی است که تحت تأثیر تحریم قرار گرفته. 

بیایید مروری کوتاه و فشرده داشته باشیم بر فرآیند تولید "آب آشامیدنی" سالم و بهداشتی.
حیاتی ترین عنصر برای زنده ماندن انسان و سایر موجودات آب است. با افزایش جمعیت آلودگی ها به آب های جاری راه پیدا کردند تا جایی که مردم بیمار می شدند و حتی می مردند. لذا انسان به فکر زدودن آلودگی از آب افتاد و "تصفیه" کردن را آغاز نمود. ابتدا با روش هایی ساده و سپس با افزایش آلودگی ها روش های تصفیه آب نیز پیچیده تر شد. همچنین با افزایش جمعیت نیاز به آب شیرین هم افزایش یافت و انسان ها به جمع آوری و ذخیره آب های برف و باران برای تأمین پایدار  پرداختند. بعدها متوجه آب های زیرزمینی شدند و با حفر چاه های عمیق و نیمه عمیق و قنات از آنها نیز استفاده کردند.

در سراسر ایران با حدود یک میلیون و ششصد و پنجاه هزار (۱/۶۵۰/۰۰۰) کیلومتر مربع مساحت و با ۳۱ استان و برای ۹۰ میلیون جمعیت آن، آب سالم و بهداشتی از مخزن ۱۹۵ عدد سد، ۲۳۳۷۲ حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق، آبگیری از حدود ۲۰۰ رودخانه و حدود ۸۶ واحد آب شیرین کن برداشت و تامین می شود و توسط ۱۶۹ واحد تصفیه خانه و بیش از ۴۰۰ آزمایشگاه کنترل کیفیت آب آشامیدنی با استانداردهای ملی و بین المللی منطبق و از طریق کیلومترها شبکه های انتقال و توزیع به دست مردم می رسد.
(کلیه ارقام و اعداد از سایت دولت و سایت وزارت نیرو برداشته شده )

برای ساخت سدها، تصفیه خانه ها، ایستگاه های پمپاژ و آبگیرها، آزمایشگاه ها و خطوط انتقال و توزیع علاوه بر ماشین آلات سنگین، تجهیزات برقی و مکانیکی به اطلاعات، دانش و کارشناسان و متخصصان هم نیاز می باشد. 

در تمامی مراحل برداشت آب خام تا تصفیه و قابل شرب شدن کنترل کیفی انجام می شود و پارامترهای فیزیکی، شیمیایی، بیولوژیکی، میکروبیولوژیکی، ویروسی، سموم ، فلزات سنگین و .... به وسیله تجهیزات دقیق و ظریف اندازه گیری و زدوده می شود.

دستگاه های آب شیرین کن هم برای تبدیل آب شور دریا به آب آشامیدنی تکنولوژی و سیستم های خاص خود را دارند.

برای روشن تر شدن بحث می بایست با " زنجیره تامین" supply chain  هم آشنا شویم. زنجیره تامین سیستمی است متشکل از سازمان ها، افراد، اطلاعات، منابع، بانک ها، خطوط حمل و نقل، بیمه ها و ... .
زنجیره تامین شبکه ای از تولیدکنندگان، سازندگان، فروشندگان و افراد متخصصی است که در کار فرآیند تولید تا تحویل به مصرف کننده دخیل هستند.

 تمامی حلقه های این زنجیر می بایست هماهنگ با یکدیگر و با نظم و یکپارچگی فعالیت کنند تا محصول نهایی به دست آید. امروزه دولت ها مدیریت زنجیره تولید
supply chain management 
را به عهده دارند و در همین راستا بسیاری از کشورها نظارت و کنترل کیفی آب 
safely managed drinking water 
را در اولویت های ملی و استراتژیک خود قرار داده اند. ائتلاف ها و پیمان های اقتصادی مانند بریکس، شانگهای، G7 و ... به همین منظور شکل گرفته اند. یعنی اطمینان از زنجیره تامین. هر کدام از این حلقه ها نباشند یا با اخلال مواجه باشند محصول نهایی یا به دست مصرف کننده نمی رسد یا بی کیفیت می‌شود و یا پر هزینه تر.

شعاری که این شب ها به درستی در تجمعات میدانی گفته می شود و می شنویم، "میدان با تو، خیابان با ما" است. میدان که همان میدان جنگ و میدان دیپلماسی است، اما خیابان نباید فقط تجمعات خیابانی باشد‌. خیابان یعنی مردم معمولی. مردم معمولی باید اطلاعات درست داشته باشند و وقتی اطلاعات درست داشته باشند مطالبات درستی هم خواهند داشت.

قرار بود رسانه ملی "دانشگاه" باشد که اگر چنین شده بود الان نباید مردم تا این اندازه از فرآیند پیچیده تولید "آب آشامیدنی" بی اطلاع باشند. مثالی در زبان فارسی داریم به این مضمون که " به راحتی آب خوردن" .

بله اگر ما از فرآیند تولید آب آشامیدنی سالم و بهداشتی بی اطلاع باشیم و هر زمان که نیاز داشتیم با باز کردن فقط یک شیر آب به آن دسترسی پیدا کنیم، آن وقت کارهای ساده و راحت را به آب خوردن تشبیه می کنیم.

رسانه ملی با برخورداری از ده ها کانال سراسری و استانی و نفوذ تا دور افتاده ترین شهرها و روستاها نقش اصلی خود را به درستی ایفا نکرده. هیچ کدام از رسانه های مجازی یا غیر مجازی قدرت تأثیر گذاری رسانه ملی را ندارند. وظیفه رسانه ها اطلاع رسانی است اما رسانه ملی می تواند گزارش تصویری، گزارش مستند، فیلم و سریال تولید کند و در بیست و چهار ساعت شبانه روز هم  فعال است و هم می تواند تکرار داشته باشد.

هیچ کشوری در دنیا بی نیاز از سایر کشورها نیست، تمام جنگ ها یا پیمان ها برای بدست آوردن منابع مورد نیاز و تامین منافع ملی در زنجیره تامین است. حالا شما به جای "آب خوردن" در جمله ابتدای این متن به نقل از آقای روحانی، که البته مربوط به خرداد ماه سال ۹۴ است و هنوز نه برجام امضا شده بود و نه جنگ های ۱۲ و ۴۰ روزه شکل گرفته بود کلمه "گندم" را بگذار، کل صنایع غذایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

کلمه "شیر" را بگذار تمام صنایع لبنیات را شامل می شود. کلمه "پنبه" را قرار بده، تمام صنایع و مشاغل نساجی و پوشاک را در بر می گیرد. کلمه " دارو" را جایگزین کن، همه مردم بیمار و صنایع دارویی را دچار مشکل می کند. و صدها نمونه دیگر.

" تحریم های ظالمانه" می بایست برداشته شود، چه با جنگ چه با مذاکره و چه با هر دو.  همین 

رفیق ترامپ از کدورت بین انگلستان و آمریکا استفاده می‌کند

بیشتر بخوانید:

چرایی شعارهای رادیکال در دانشگاه ها/ خدیر، روزنامه نگار: صداوسیما عملا مردم را به سمت شبکه‌های بیگانه سوق داد

تماشاخانه

ایران من ؛ از دل تاریخی کهن تا حال ایران امروز ما

آمریکا و جنگ برای «ام آی سی» ؛ نتانیاهو و اورانیوم بهانه است / «زنده باد جنگ‌های ابدی»

فیلم های دیگر