تاریخ:
تا حالا کمپوت انگور درست کردی؟ این روش رو ببین 
درس نود و نه
انتقاد روزنامه اطلاعات از رحیم پور ازغدی: قلم شرم دارد حرف های او را در باره بانوان بازگو کند
امروز گویا با تصور این که آب‌ها از آسیاب فرونشسته، دوباره فرد دیگری در آن سمَت و جایگاه بر آن شده تا آزمون پرحادثه‌ی آن زمان را در معرض آزمایشی دوباره بکشد و لابد بعد از حوادثی دیگر (که خدایا مباد!)، بی سر و صدا ترک صندلی کند و ادامه را به دیگری بسپارد.
محمدعلی فیاض‌بخش
روزنامه اطلاعات
اخیراً از افاضات یکی از برنشستگان بر کرسی شورای عالی انقلاب فرهنگی شنیدم که در شِکوه از عدم ابلاغ لایحه‌ای، بر سبیل عادتِ پرگویی، واژگانی را ادیبانه و با قافیه‌هایی مؤدبانه(!) در حق برخی بانوان به کار برده، که قلم از بازگویی آن شرم می‌کند.
رحیم پور ازغدی گفته است [در خیابان‌ها هم داف می‌بینیم هم ناف] . سوال این است: چرا دلسوزی و شفقت به حال این کشور باید در انحصار گروهی خاص باشد؟ آن هم بیشتر در مقام شعار!
چرا دغدغه‌مندی برای ثبات و صلاح ملک و ملت و کشوردوستی، از سوی کسانی غیر از تریبون‌داران رسمی، نباید جدی انگاشته شود؟ آیا در «دلسوزی» نیز باید شهروندیِ درجه یک و دو لحاظ شود؟
مثلا اگر شهروند درجه دو(!) از سر دلسوزی و تپش قلبش برای کشورش بگوید: آزموده‌ی ناکارآمد را برای چندمین بار به بوته‌ی آزمایش نکشید و سیاستی دیگر را ارج و احترام نهید، باید با همان کلیشه‌های همیشگی حاوی برچسب و پرخاش و اشتلم مواجه گردد؟
چه زمانی شهروند مساوی‌الحق این مرز و بوم را اجازت خواهد بود، تا یافته‌های ناشی از شفقت و دلسوزی و مهرورزی‌اش به حال کشور را به گوش طبل‌زنانِ تک‌صدای نه‌چندان ناخوش‌آواز برساند؟ و اگر رساند، کی باید امید بست که بدان گوشی سپرده شود و وقعی نهاده شود؟
آری! این مقدمه‌ی نسبتا طولانی را بدان آوردم که به یادها آورم، ماجراهای ناخوشایند شهریور ۱۴۰۱ را و تبعات شش‌ماهه‌اش را؛ آن زمان که جوانی در سمَت دبیر نهادی موسوم به ستاد امر به معروف و نهی از منکر، جرقه‌ی شعله‌ای خانمان‌سوز را کلید زد و شد آن‌چه شد.
امروز هم گویا با تصور این که آب‌ها از آسیاب فرونشسته، دوباره فرد دیگری در آن سمَت و جایگاه بر آن شده تا آزمون پرحادثه‌ی آن زمان را در معرض آزمایشی دوباره بکشد و لابد بعد از حوادثی دیگر (که خدایا مباد!)، بی سر و صدا ترک صندلی کند و ادامه را به دیگری بسپارد.
اخیراً از افاضات یکی از برنشستگان بر کرسی شورای عالی انقلاب فرهنگی شنیدم که در شِکوه از عدم ابلاغ لایحه‌ای، بر سبیل عادتِ پرگویی، واژگانی را ادیبانه و با قافیه‌هایی مؤدبانه(!) در حق برخی بانوان به کار برده، که قلم از بازگویی آن شرم می‌کند. گویا جوّزدگیِ نشستن بر پاره‌ای نشیمن‌ها، فرد را مجاز می‌دارد، تا هرآن‌چه بر زبانش می‌آید بگوید؛ مرحبا !
عجالتاً از ما گفتن و البته بر اساس تجربه‌ها، نشنیدن همان و دوباره بر همان طبل‌ها کوبیدن همان.
دیگر چه می‌مانَد برای گفتن!؟ شما بگویید!
لینک کوتاه: کپی لینک
افزایش ۴ درجه‌ای دمای تهران تا پایان هفته؛ کاهش دما از شنبه آغاز می‌شود بیش از ۱۰ حساب بانکی دارید؟ شرط بانک مرکزی برای حساب یازدهم چیست؟ اچ‌اس‌بی‌سی پیش‌بینی قیمت طلا را کاهش داد؛ مسیر ۵۰۰۰ دلاری دشوارتر شد آمریکا ۱۳ پهپاد جاسوسی در اختیار استونی قرار داد رئیس فدراسیون پرتغال: برای احترام به رونالدو باید در برابر او تعظیم کرد هدف بانک مرکزی برای کاهش ۶۵۰ میلیون حساب بانکی به ۳۰۰ میلیون حساب دو تصادف در محور تبریز ـ زنجان؛ ۲ نفر جان باختند و ۸ نفر مصدوم شدند محسن رضایی: هر خطای محاسباتی دشمن در برابر ایران، شکست سنگینی برایش رقم زده است صدور سند برای شهرهای زیر ۲۵ هزار نفر در ماه‌های آینده تعیین تکلیف می‌شود یک شناور حامل گاز مایع و یک نفتکش در تنگه هرمز هدف قرار گرفتند درگذشت رییس پیشین مجلس نمایندگان آمریکا موسویان: بحران ایران و آمریکا با توافق هسته‌ای به‌تنهایی حل نمی‌شود ریزش معدن کرومیت بیدوئیه در کرمان جان پدر و فرزند یک خانواده را گرفت بانکداری دیجیتال چگونه اعتماد مشتری را در صفحه تلفن همراه می‌سازد؟ سامانه «حسام» بانک مرکزی رونمایی شد؛ بستن غیرحضوری حساب‌های مازاد