کشتی های جنگی

کشتی‌های جنگی در جنگ جهانی دوم عمدتاً از چهار نوع سوخت دیزل، بنزین، نفت کوره و زغال سنگ استفاده می‌کردند. زغال سنگ عمدتاً در کشتی‌های قدیمی‌تر باقی‌مانده بود؛ مثلاً، نیروی دریایی آمریکا از دو کشتی بخار چرخ‌پره‌ای زغال‌سوز برای آموزش پرسنل استفاده می‌کرد. قایق‌های PT کوچک‌تر از بنزین هواپیمایی ۱۰۰ اکتان بهره می‌بردند و زیردریایی‌های آلمانی (U-boats) و آمریکایی نیز از سوخت دیزل بهره می‌بردند.

کشتی‌های جنگی ماموریتی مشخص و محدود به نبردهای سطحی داشتند، در حالی که ناوهای هواپیمابر ماهیتی کاملا متفاوت دارند. آن‌ها پایگاه‌های هوایی متحرکی هستند که قدرت اصلی‌شان نه در بدنه کشتی، بلکه در بال هوایی مستقر بر روی آن‌ها نهفته است.