تاریخ:
بهاره افشاری: شاید در نگاه اول من را دختر قرتی بدانند 
درس چهل و پنجم
عباس عبدی: روزنامه نگاری و حرکت بر مدار دایره
اگر فعالان رسانهای و خبرنگاران بدون حب و بغض و سوگیریهای زیانبار واقعیتهای جوامع را بازتاب دهند، این احتمال وجود دارد که سیاستمداران و تصمیمگیران دچار خطاهای کمتری شوند و چنین تصمیمات ناروایی را نگیرند
عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت:17 مرداد امسال از دو جهت تأثرآور است، یکی یادآوری کشتار کارکنان کنسولگری ایران در مزارشریف در سال 1377 به دست طالبان از جمله محمود صارمی خبرنگار ایرانی است که به همین مناسبت این روز را در ایران روز خبرنگار نامیدند، دیگری از این جهت که امسال دو باره شاهد همان رویدادهای 23 سال پیش هستیم.
هنگامی که در سالهای گذشته روز خبرنگار را به نام مرحوم صارمی گرامی میداشتیم از یک جهت خوشحال بودیم که منطقه از شر این گروه سلفی و مرتجع خلاص شده و آنان دیگر قادر به تکرار رویدادهای مشابه نیستند، ولی اکنون نگرانیم که دو باره وضعیت افغانستان به همان وضع گذشته و حتی بدتر برگردد و مردم مظلوم آنجا تحت ستم دوباره طالبان قرار گیرند، و تمام مظاهر و الزامات دنیای جدید و تمدن، از آنجا رخت بربندد.
نه تنها مردم افغانستان از نعمت زندگی بهتر محروم شوند، بلکه در همسایگی ایران یک محیط بسته و در حال پسرفت تأسیس شود که این وضعیت بدترین خطر برای امنیت و ثبات کشورهای منطقه و ایران است.
واقعیت این است که شاید کمتر کسی این احتمال را میداد که 20 سال پس از لشگرکشی ایالات متحده و متحدان غربی آن به افغانستان و صرف هزینههای بسیار سنگین و نجومی و تحمل کشتهها و مجروحین فراوان، دو باره شاهد سر برآوردن طالبان باشیم، به طوری که بخش بزرگی از افغانستان را تحت سیطره خود در آورند و هم اکنون نیز هرات اولین شهر افغانستان را محاصره کرده باشند.
چرا چنین برداشت نادرستی از افغانستان وجود داشت؟ چرا هیچ کس نتوانست وضعیت کنونی را پیشبینی کند؟ کدام بخش از سیاستهای ایالات متحده در این بیست سال در افغانستان نادرست بود که با چنین نتیجهای مواجه شده است؟ شاید امروز که این اتفاقات رخ داده به راحتی بتوانیم بگوییم که از همان 20 سال پیش معلوم بود که آمریکا قادر به پیروزی در افغانستان نیست! این تحلیل پس از واقعه است. پس مشکل کجاست؟ آیا باید باز هم منتظر رخدادهای غیر منتظره باشیم و سپس آنها را تحلیل کنیم؟
این ماجرا اتفاقاً مرتبط با همان حرفهای است که 17 مرداد روز آن نامیده شده است، یعنی حرفه خبرنگاری. شناخت جوامع در قرنهای گذشته چندان مشکل و پیچیده نبود. به این علت که تغییرات آنها بسیار آهسته و کند بود. جامعهای که فاقد تغییرات سریع و جدی باشد، به طور طبیعی طی زمان شناخته میشود. حداقل برای کنشگران خودش تا حدود زیادی شناخته شده است. رفتارها و واکنشهای چنین جامعهای برای دیگران نیز کمابیش شناخته شده است. چنین جامعهای نیازمند خبرنگار نیست، زیرا از یک سو اتفاقات جدید کمتر رخ میدهد و از سوی دیگر اتفاقاتی هم که رخ میدهد، در ذیل همان چارچوب گذشته است و معنای ویژهای نخواهد داشت.
ولی در دنیای جدید همه چیز تغییر کرده است. در دنیای قدیم کسی که در چین بود نه اطلاعی از اروپا داشت و نه نیاز چندانی به اطلاع از آن داشت، ولی امروز همه جهان با تمامی تفاوتهای فرهنگها و کشورها به یکدیگر پیوستهاند. تغییرات در عرض جغرافیا بسیار زیاد است. مقایسه جامعه افغانستان و یمن با اروپای شمالی به تنهایی برای این حد از تفاوت گویا است.
از سوی دیگر درون جوامع در طول زمان نیز چنین تغییرات عمیقی را میبینیم. وجود برخی پدیدههای مدرن در کابل را باید با روستاهای قندهار که خالص طالبانی هستند مقایسه کرد. این تفاوتها و این تغییرات لحظهای و این به هم پیوستگی جهانی ما را ملزم میکند که از یکدیگر شناخت درست و مطابق واقعی پیدا کنیم. این شناخت به شکل دادن رفتار درست از سوی ما نسبت به دیگران کمک میکند.
فقدان چنین شناختی است که 20 سال پیش با خوشخیالی گمان میشد، حالا که آمریکا وارد افغانستان شده است، حتماً کابل به زودی پاریس خواهد شد! در حالی که اکنون میبینیم طالبان برگشته و حتی بدتر از گذشته برگشته است. چرا که حس میکنند قدرت اول جهان را هم شکست دادهاند.
البته درس دیگری که این فرآیند را تأسفبارتر میکند این است که مردم افغانستان هم متوجه شدهاند هیچ پناهی ندارند. ایالات متحده فقط میتواند مترجمین خود یا افراد نزدیک به خود را نجات دهد و مردم افغانستان را با امیدهایی که در این دو دهه به دست آوردند، تنها بگذارد.
اگر فعالان رسانهای و خبرنگاران بدون حب و بغض و سوگیریهای زیانبار واقعیتهای جوامع را بازتاب دهند، این احتمال وجود دارد که سیاستمداران و تصمیمگیران دچار خطاهای کمتری شوند و چنین تصمیمات ناروایی را نگیرند، که پس از 20 سال جنگ، گویی که روی دایره حرکت شده است و پس از این مدت به نقطه آغاز رسیدهایم.
یکی از نقاط ضعف جامعه ایران ضعف نظام رسانهای و حرفه روزنامهنگاری است که ریشه در محدودیتهای سیاسی دارد و اتفاقا چوب آن را نه تنها مردم بلکه حکومتها هم میخورند.
لینک کوتاه: کپی لینک
تسنیم: متن تفاهمنامه احتمالی میان ایران و آمریکا تا این لحظه قطعی نشده پسر ۲۰ ساله پدر، مادر و برادرش را به قتل رساند/ قاتل خودش را از کوه به پایین پرتاب کرد وزیر علوم: بازگشت دانشجویان تحصیلات تکمیلی به دانشگاهها از شنبه آینده بیانیه شورای اطلاع رسانی دولت درباره اتصال اینترنت/ انتقاد از کارشکنی صدا و سیما قاضی آمریکایی از توقف فرمان ترامپ خودداری کرد بازدید سرپرست بانک صادرات ایران از کارخانه آسیبدیده از جنگ نماز جمعه تهران به امامت ابوترابیفرد اقامه میشود سریال «ماه لالا» با مجری محبوب کودکان عرضه شد/یک فانتزی-خیالانگیز برای فرزندان ایران ادعای اکسیوس: به گفته مقامات، آمریکا و ایران به توافق رسیدهاند، اما تأیید نهایی ترامپ باقی مانده وزیرخارچه پاکستان در واشنگتن با همتای آمریکا خود دیدار می کند اسرائیل روابط خود با دفتر دبیرکل سازمان ملل را قطع کرد آمریکا ۲ شرکت هوایمایی ایران را تحریم کرد وزیر خزانه داری آمریکا: اخذ عوارض در تنگه هرمز را تحمل نخواهیم کرد اتحادیه اروپا تحریمها علیه شهرکنشینان اسرائیلی را تشدید کرد مذاکره کنندگان ایران و آمریکا به توافق رسیدند/ ترامپ : می خواهم چند روز فکر کنم