تاریخ:
عراقچی: جمعه پساز امضای تفاهم، مذاکرات آغاز خواهد شد 
درس پنجاه و سه
کوچههای آشتیکنان زندگی را گِل نگیریم!
ریشه بسیاری از بحرانهای ما در همین موضعگیریهای روز قیامت است. اینکه گاهی چنان حرفی زدهایم که حالا امکان بازگشت از آن نیست و لاجرم باید تا آخر خط برویم!
عصرایران؛ احسان محمدی- اولینبار در یزد کوچه آشتیکنان دیدم. در محلههای قدیمی به کوچههای باریکی میرسیدم که به زحمت دو نفر از کنار هم رد میشدند. آنجا برایم گفتند که تنگساختن این کوچهها به خاطر محدودیت زمین یا ناآشنایی به معماری معابر عمومی نبوده و فلسفهای پشتش هست.
میگویند کوچههای آشتیکنان را تنگ میساختند تا اسباب آشتی هم محلهایها و همسایه هایی بشود که از هم کدورتی به دل گرفتهاند. در واقع وقتی دو طرف بدون اطلاع از حضور هم، در این کوچه رخ در رخ میشدند ناگزیر از سلام و کلام میشدند و آشتی میکردند. گاهی هم البته با نقشه و همکاری کسانی که برای آشتی آنها وساطتت میکردند در این موقعیت قرار میگرفتند و نه راه پس داشتند و نه پیش!
حتی اگر این کوچهها و داستان و فلسفهاش، قصه باشد باز هم حقیقت دارد. اینکه در زندگی به کوچههای آشتیکنان نیاز داریم و نباید آنها را بعد از یک تنش، مشاجره لفظی یا کدورتی اندک به سرعت گِل بگیریم.
قدیمیها میگفتند:« حرمتها را نشکنیم، شاید روزی، جایی به دلیلی مجبور باشیم به هم سلام کنیم، همیشه به اندازه یک سلام هم شده حرمتها را نگه داریم». این جمله خلاصه جامعهشناسی ارتباطات است. اینکه پلهای پشت سر را خراب نکنیم، همیشه ممکن است اتفاقی بیفتد که مجبور شویم برگردیم و باید از روی همانها گذر کنیم.
در عصری که افشاگری جای روشنگری را گرفته است و در توئیتر جاج (قضاوت) میکنیم و در اینستاگرام آبروی هم را با عکس و ویدئو حراج میکنیم و در تلگرام و واتسآپ با اسکرینشات، چنان از خجالت هم در میآییم که انگار آخرین روز دنیاست و فردایی وجود ندارد بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم درنگ کنیم، یک لحظه بایستیم، نفسی بگیریم و ببینیم آیا نمیشود حرف آخر را اول نزد؟
در کشاکش انتخابات و کنشهای سیاسی برخی چنان به هم میتازند و توهین و پرخاش میکنند که گویی جنگ جهانی است و یادشان میرود که این تنها یک رقابت سیاسی است و میآید و میگذرد و دوباره در کوچه آشتی کنان رخ در رخ میشویم یا توپمان در خانه هم میافتد و آیا رویمان میشود که سرمان را بالا بگیریم و در چشم هم نگاه کنیم؟
این حرفها در روزهایی که مشکلات اقتصادی و نگرانیهای ناشی از بالا گرفتن تنشهای بینالمللی هر روز بیشتر میشود شاید به نظر پندهای پیرانهسری تلقی شود اما ریشه بسیاری از بحرانهای ما در همین موضعگیریهای روز قیامت است. اینکه گاهی چنان حرفی زدهایم که حالا امکان بازگشت از آن نیست و لاجرم باید تا آخر خط برویم!
کاش یاد بگیریم که دنیا برخلاف درازا و پهنایش بسیار کوچک است و در زندگی همانطور که به اتوبانهای چند باندهای برای تاختن نیاز داریم، به کوچههای آشتیکنان هم محتاجیم. جایی که جز «آشتی» گزینه دیگری پیش رویمان نباشد. این کوچه ها را گِل نگیریم. چه در سیاست، چه در زندگی شخصی!
لینک کوتاه: کپی لینک
استقبال حزب الله لبنان از توافق ایران و آمریکا / شیخ نعیم قاسم به قالیباف: متشکریم ترامپ: توافق با ایران را برای بررسی به کنگره خواهم فرستاد اسرائیل هایوم: بررسی اخراج مقامات مخالف توافق با ایران از سوی ترامپ هنرمند پیشکسوت نقاشی قهوهخانهای درگذشت پیشنهاد قیمتگذاری کیسههای پلاستیکی در فروشگاههای تهران رضایت به تساوی تیم ملی به جای سرنگونی جمهوری اسلامی! کارشناس اینترنت صدا و سیما، دو واحد کامپیوتر پاس نکرده/ اگر اینترنت بینالملل بد است، خودت چرا داری؟- عارف پانتهآ پناهیها بازیگر تئاتر «خون بس» شد تأکید قالیباف و نبیه بری بر مسئولیت آمریکا برای ملزم کردن اسرائیل به توقف جنگ بخشدار خارگ: ۵۴۸ اصابت موشک، صادرات نفت از جزیره را متوقف نکرد سریلانکا، مقصدِ محبوبِ کلاهبردارانِ سایبری در آسیا چشماندازی از یک قلعه در نزدیکی شهر یزد؛ 115 سال قبل قوه قضائیه: حکم اعدام جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی اجرا شد کمک فوری برای نجات این دو بیمار یتیم سرطانی دروغهای سفید ؛ آخرین اخبار از فیلم جدید الیور استون