دولت‌ها و كمك به منسوخ شدن برخي سنت‌ها در جامعه

روزنامه آفرینش نوشت:

يكي از سوالاتي كه در مصاحبه‌هاي كليشه‌اي و تكراري نزديك به ايام انتخابات، همواره به گوشمان مي‌خورد، اين پرسش است كه از مسئول منتخب آينده چه انتظار و خواسته‌اي داريد؟‌ اين سوال را امروز از هر كدام از ايرانيان كه بپرسيم، جواب‎هاي مختلفي دريافت خواهيم كرد كه احتمالا با وجود همه تفاوتها، سامان‎دهي به مقوله اشتغال، تحريم‌ها، مشكلات معيشتي و اقتصادي و... جزو مشتركات ميان آنها خواهد بود.

اما در اين ميان، مسائل فرعي‌تري نيز هستند كه شايد كسي به آنها چندان اشاره‌اي نكند، اما در زمره امور فرهنگ‌ساز و جزء مطالبه‌هاي قلبي عموم مردم به شمار مي‌روند. يكي از اين فرعيات بسيار مهم كه در كشور ما هنوز هم حتي در حد ابتدايي، معمول و جاافتاده نيست، فرهنگ عذرخواهي و عدم توجيه از سوي مسئولان مي‌باشد.

سنت عذرخواهي، اظهار تأسف واقعي، جسارت قبول اشتباه، اقدام به جبران، كنار كشيدن و تنبيه كردن خود بابت خطاي پيش آمده و... همانطور كه در روابط اجتماعي حائز اهميت مي‌باشد، در عرصه سياست هم جايگاه مهمي دارد.

با اين حال، اگر فهرستي از وقايع و حوادث تلخي كه در يك بازه زماني مشخص در كشورمان اتفاق افتاده تهيه كرده و نوع عكس‌العملها، جوابيه‌ها و پاسخهاي مسئولان را در قبال آن مورد بررسي آماري و تحليل‌گرانه قرار دهيم، احتمالا به نتايج جالب و معني‌داري خواهيم رسيد.

در چنددرصد اتفاقات تلخي كه مي‌افتد و به نوعي، اذهان عمومي را، متأثر و متأسف مي‌سازد، مسئولان مربوطه به جاي توجيه، فرافكني، بازكردن بند مسئوليت از گردن خود و افكندن آن بر گردن نهادها و مسئولان ديگر، به گونه شفاف، بابت عدم توجه به مواردي كه منجر به وقوع حادثه شده، اقدام به عذرخواهي از عموم، قول جبران و در صورت لزوم، استعفا از سِمت خود نموده‌اند؟ متن بسياري از جوابيه‌ها و واكنش‌هاي دستگاههاي مختلف درخصوص وقايع و حوادث رخ داده را كه مرور مي‌كنيم، با ادبياتي مواجه مي‌شويم كه نه‌تنها حاكي از پوزش و اظهار تأسف به دليل عدم آينده‌نگري آنها نيست، بلكه به وضوح، مسئوليت اتفاق را به دلايل مختلف، متوجه ساير مسئولان و دستگاهها كرده و خود را از مقصر بودن در آن حادثه، مبرّا دانسته‌اند.

لذا، يكي از انتظارات مهم اجتماعي از دولت، اتخاذ روشي از سوي رييس جمهور و كابينه وي مي‌باشد كه با گفتار و عملكرد خود، به رواج فرهنگهاي منسوخ و فراموش‌‍شده‌اي همچون عذرخواهي بابت خطاها از سوي دست‌اندركاران نهادهاي مختلف، كمك كنند.

نه اينكه، برعكس، به گونه‌اي عمل نمايند كه ميزان غربت اين نوع رسوم پسنديده، بيشتر و بيشتر شود، تا جايي كه اگر روزگاري، مسئولي بابت خطا و اشتباهي، اقدام به استعفا كرد، قابل تصور و باور نباشد و تأثير مثبتي را كه بايد بر افكار عموم بر جا بگذارد، نداشته باشد.