بازنده نقض برجام كيست؟

سرمقاله نویس روزنامه آفرینش در شماره امروز این روزنامه نوشت: برجام به مفهوم تفاهم در اصل مذاکرات، يا همان برنامه جامع اقدام مشترك ميان ايران و 1+5 در 23 تيرماه سال گذشته به نتيجه رسيد و اجراي آن از 26 دي ماه آغاز شد و اينکه در برخي رسانه ها عنوان شده که يکسال از اجراي برجام گذشته است صحيح نيست و از اجراي برجام کمتر از 6 ماه مي‌گذرد.

هرچند كه دراين مدت كم انتظارچنداني از تاثيرگذاري برجام نبايد داشت اما دستاوردهاي بزرگ آن هيچگاه از سوي مخالفان و رقيبان سياسي دولت ديده نشد. به واسطه برجام بود كه قطعنامه 2231 شوراي امنيت به اتفاق آرا تصويب و صادرشد.اهميت اين قطعنامه در اين بود که 6 قطعنامه صادره در فاصله سال هاي 2006 تا 2010 را ملغي مي کرد.

قطعنامه‌هايي كه هريك سايه خطر جنگ را بركشور انداخته بود و تاثير رواني آن نزد افكار عمومي جهان بسيار بيشتر از آن چيزي بود كه امكان داشت با حمله نظامي صورت گيرد. برداشته شدن نگاهي منفي به ايران به عنوان كشوري كه مدام تحت فشار وتحريم قرار مي‌گرفت تا از رسيدن به سلاح هسته‌اي و خطر آفريني براي صلح جهاني بازماند، دستاورد كمي تلقي نمي شود.

ازسرگيري فروش و صادرات نفت كه نزديك به صفر رسيده بود تا آزادسازي 7 ميليارد دلاري پول‌هاي نفت درهند كه قصدي براي دادن آن نبود و تنها برنج‌هاي هندي براي اعطا به ايران آماده شده بود، دستاورد كمي براي برجام در اين مدت كوتاه نيست. البته از اين دست مسائل مالي و لغو تحريم‌هاي تجاري و تعاملات اقتصادي براي برجام وجود دارد كه گفتنش لازم نيست.

اما نكته بسيار مهم موضوعي است كه اخيراً رئيس جمهوري در سالروز توافق هسته‌اي به آن اشاره كردند. دكترروحاني گفته اند كه «شروع کننده نقض برجام، بازنده صحنه بين‌المللي است». درهمين رابطه لازم است قدري تامل و توضيح داده شود.

مسلما ايران به واسطه تعهداتي كه در قبال آژانس و متن توافق هسته‌اي دارد، آغاز كننده نقض برجام نخواهد بود. اما نكته ظريفي كه بايد به آن اشاره كرد عملكرد مخالفان برجام و رقباي سياسي دولت در تحريك طرف مقابل براي نقض تعهدات مي‌باشد.

در جدا ناپذير بودن عنصر بي اعتمادي به غرب شكي نيست، و برهمين اساس نيز بايد در بهانه دادن دست آنها بسيار معقول و حساب شده عمل كنيم. متاسفانه از زمان آغاز مذاكرات هسته‌اي در اين دولت تا زمان انعقاد برجام مخالفت‌هاي بسياري توام با بهانه تراشي‌ها و انتقادهاي فراوان براي شكست مذاكرات صورت گرفت. اما در حال حاضر بايد به اين مسئله توجه داشت كه برهم خوردن شيرازه برجام و توقف توافقات صورت گرفته تنها يك بازنده خواهد داشت و آن "مردم ايران" هستند.

بومي بودن دانش هسته‌اي ايران اين توان را ايجاد كرده است كه به محض برهم خوردن توافق، دركمتر يك سال به تمام دستاوردهاي قبل از برجام بازگرديم، اما اين نكته را نبايد فراموش كرد كه بازگشت به دوران قبل از برجام مساوي است با رنج و فشار مجدد بر مردم ايران.

بايد اين نكته را به سياسيون داخلي گوشزد كرد كه برجام مسئله‌اي سياسي يا متعلق به جناح خاصي نيست، بلكه ماهيت آن با منافع ملي ارتباط دارد و هرگونه آسيب به آن ضربه زدن به ملت تلقي مي‌گردد. بركسي پوشيده نيست كه غرب هيچ دلسوزي براي ايران و ملتش نخواهد داشت واگر برجام براي آنها نفعي 10 درصدي داشته باشد، توقف و نقض آن 90 درصد برايشان منفعت خواهد داشت.

لذا نبايد با دست خودمان به آنها بهانه دهيم تا بي جهت جبهه‌اي برعليه ما داشته باشند يا برسر موضوعي خاص بهانه گيري كنند. اگرچه لغو تحريم‌ها بر روي كاغذ صورت گرفته و در مرحله اجرا هنوز ابهام وجود دارد، اما اين ابهامات موجود با تخريب و بر هم زدن وحدت داخلي در موضوع هسته اي، تقويت خواهد شد و به يكباره غرب را برعليه مواضع ما قرار خواهد داد.

موضع ايران هيچگاه سرخوردگي در زياده خواهي‌ها نبوده و نيست، اما صداهايي كه از داخل شنيده مي‌شود طنين دغدغه هاي مردم را تداعي نمي‌كند و صرفاً براي تخريب دولت، منافع ملت را به لبه تيغ مي‌برند. قدرمسلم اگر زماني برجام نقض شود از سوي طرف‌هاي غربي خواهد بود، اما حافظه رسانه‌ها و مردم ما اين روزها را فراموش نخواهد كرد كه منفعت طلبي برخي گرايشات سياسي موجب تحريك و بهانه تراشي براي طرف غربي گرديده و بارديگر مردم را با فشار و آسيبي جدي مواجه خواهند ساخت.

نبايد مردم بازنده نقض برجام باشند.