تاریخ:
گودرزی: جلسات مجلس از هفته کاری آینده به‌صورت حضوری-مجازی برگزار می‌شود 
درس نود و نه
یغما گلرویی کمپین حمایت از شجریان راه انداخت
یک شاعر و ترانه سرا درواکنش به برخی اتهام‌ها از سوی برخی رسانه‌های تند رو به استاد آواز ایران، از همه مردم ایران خواست که به کمپین حمایت از استاد موسیقی ایران بپیوندند.
یغما گلرویی که به تازگی برخی کتاب‌های ترانه‌اش مجوز انتشار در ایران را گرفت و چندی پیش نیز نمایشگاه عکس‌هایش را در تهران برگزار کرد، از مردم ایران خواست به حمایت همگانی از محمدرضا شجریان بپردازند و با خرید آثار این استاد موسیقی ایران و گرفتن عکس وانتشار آن، در این مسیر همسو باشند.
متن یادداشت یغما گلرویی را درادامه می‌خوانید:
اینکه آبروی موسیقیِ ملیِ مملکتی باشی و عمری برای پیشرفت و جهانی شدنش بکوشی و دهه‌ها به شکلی بی‌امان و به شکل‌های مختلف از طرف رسانه‌های همان مملکت مورد توهین قرار بگیری، از اتفاقات عجیب و دردناکی‌ست که فقط مختصِ سرزمینِ ماست. وقتی رسانه‌یی که عنوان «ملی» را هم یدک می‌کشد و قرار است ویترین تبلیغ هنرِ هنرمندان این سرزمین باشد، ابتدا بی‌محابا از آثار یک هنرمند – بدون آوردن نام او و شناسنامه‌ی آن آثار - به عنوان وُله‌ی میان برنامه روی تصاویر راز بقا و گل و بلبل استفاده کند و به اعتراض مکرر صاحبِ آثار توجه نکند و سال‌ها بعد با اظهارنظر سیاسی همان هنرمند به یک‌باره پخش آثارش را قطع و به لقبِ «دشمن مردم» و اباطیل دیگر خطابش کنند هم گمان کنم تنها در سرزمینِ ما باب باشد.
«محمدرضا شجریان» صدای سرزمین ماست حتا اگر رسانه‌های تندرو با تمام توان تلاش کنند به تمثال درخشانش خط بیندازند. هنر جایی وَرای این بازی‌های سیاسی روزمره در جریان است و با هیچ بخش‌نامه و دروغی نمی‌شود مخدوشش کرد اما گاهی این سنگ‌پرانی‌ها تمام اصول انسانی و اخلاقی و عرفی جامعه‌ای که قرار است رسانه‌ها در حفظش بکوشند را زیر سوال می‌برد. نمونه‌اش خبر کسالت «خسروی آواز ایران» که این روزها دست‌آویز روزی‌نامه‌ها و سایت‌های تندرو قرار گرفته که این خبر را بهانه‌ی فحاشی‌های خود کرده‌اند.
از دولتِ دست‌بسته در امور فرهنگی هم نه انتظاری هست و نه توقعی اما به شخصه پیشنهاد می‌کنم مردمی که در تمام این‌سال‌ها با آثار درخشان استاد شجریان زندگی کرده‌اند و بخشی از حافظه‌ی شنیداری خود را با این آثار و صدای ایشان به دست آورده‌اند، در پاسخ به تمام این توهین‌ها، با خرید یکی از آلبوم‌های استاد – حتا اگر آن را دارند، به قصد هدیه دادن – از هنرمندی که توهین شدن به مردم را برنتابید و به آن واکنش نشان داد و در سال های گذشته تمام سختی‌های این واکنش را به جان خرید، حمایت کنند. این کمترین کاری‌ست که یک مخاطب و هوادار و علاقمند می‌تواند برای استادِ آوازی که امکان برگزاری کنسرت و هم‌نفسی با مخاطبین در سرزمین خودش از او دریغ شده؛ انجام بدهد. به شخصه در این حرکتِ قدرشناسانه پیش‌قدم شده و از تمام اهالی هنر دعوت می‌کنم با گرفتن عکسی به همراه یکی از آثار استاد، مخاطبین‌شان را به این حرکت هنردوستانه دعوت کنند. باشد که با این کار به آبروی موسیقی ایران یادآوری کنیم که در راهِ دشوارِ «شجریان بودن» و «شجریان ماندن» تنها نیست.
باقی بقایتان
یغما گلرویی
اینکه آبروی موسیقیِ ملیِ مملکتی باشی و عمری برای پیشرفت و جهانی شدنش بکوشی و دهه‌ها به شکلی بی‌امان و به شکل‌های مختلف از طرف رسانه‌های همان مملکت مورد توهین قرار بگیری، از اتفاقات عجیب و دردناکی‌ست که فقط مختصِ سرزمینِ ماست. وقتی رسانه‌یی که عنوان «ملی» را هم یدک می‌کشد و قرار است ویترین تبلیغ هنرِ هنرمندان این سرزمین باشد، ابتدا بی‌محابا از آثار یک هنرمند – بدون آوردن نام او و شناسنامه‌ی آن آثار - به عنوان وُله‌ی میان برنامه روی تصاویر راز بقا و گل و بلبل استفاده کند و به اعتراض مکرر صاحبِ آثار توجه نکند و سال‌ها بعد با اظهارنظر سیاسی همان هنرمند به یک‌باره پخش آثارش را قطع و به لقبِ «دشمن مردم» و اباطیل دیگر خطابش کنند هم گمان کنم تنها در سرزمینِ ما باب باشد.
«محمدرضا شجریان» صدای سرزمین ماست حتا اگر رسانه‌های تندرو با تمام توان تلاش کنند به تمثال درخشانش خط بیندازند. هنر جایی وَرای این بازی‌های سیاسی روزمره در جریان است و با هیچ بخش‌نامه و دروغی نمی‌شود مخدوشش کرد اما گاهی این سنگ‌پرانی‌ها تمام اصول انسانی و اخلاقی و عرفی جامعه‌ای که قرار است رسانه‌ها در حفظش بکوشند را زیر سوال می‌برد. نمونه‌اش خبر کسالت «خسروی آواز ایران» که این روزها دست‌آویز روزی‌نامه‌ها و سایت‌های تندرو قرار گرفته که این خبر را بهانه‌ی فحاشی‌های خود کرده‌اند.
از دولتِ دست‌بسته در امور فرهنگی هم نه انتظاری هست و نه توقعی اما به شخصه پیشنهاد می‌کنم مردمی که در تمام این‌سال‌ها با آثار درخشان استاد شجریان زندگی کرده‌اند و بخشی از حافظه‌ی شنیداری خود را با این آثار و صدای ایشان به دست آورده‌اند، در پاسخ به تمام این توهین‌ها، با خرید یکی از آلبوم‌های استاد – حتا اگر آن را دارند، به قصد هدیه دادن – از هنرمندی که توهین شدن به مردم را برنتابید و به آن واکنش نشان داد و در سال های گذشته تمام سختی‌های این واکنش را به جان خرید، حمایت کنند. این کمترین کاری‌ست که یک مخاطب و هوادار و علاقمند می‌تواند برای استادِ آوازی که امکان برگزاری کنسرت و هم‌نفسی با مخاطبین در سرزمین خودش از او دریغ شده؛ انجام بدهد. به شخصه در این حرکتِ قدرشناسانه پیش‌قدم شده و از تمام اهالی هنر دعوت می‌کنم با گرفتن عکسی به همراه یکی از آثار استاد، مخاطبین‌شان را به این حرکت هنردوستانه دعوت کنند. باشد که با این کار به آبروی موسیقی ایران یادآوری کنیم که در راهِ دشوارِ «شجریان بودن» و «شجریان ماندن» تنها نیست.
باقی بقایتان
یغما گلرویی
لینک کوتاه: کپی لینک
پوسیدگی بالای دندان‌های شیری کودکان ایرانی / هشدار اطلاعات نادرست درباره فلورایدتراپی شهادت 2 پلیس در حمله تروریستی به بمپور قیمت نفت کاهش یافت انتقاد احزاب چپ یونان به خرید سامانه پدافندی «سپر آشیل» از اسرائیل ارابه شیطان، لقب این هلی‌کوپتر جنگی است (+عکس) چرا «مرگبارترین» تصادفات در نزدیکی خانه‌مان رخ می‌دهند؟ انتقال ۱۷ زندانی ایرانی از امارات به کشور عناب فشار خون را بالا می‌برد یا پایین؟؛ روش صحیح مصرف عناب برای کنترل فشار خون تصویری از زنان افغان که برنده جایزه عکس صلح سال ۲۰۲۶ شد (+عکس) رئیس فراکسیون زنان: زنان موتور‌سوار در خلأ حمایتی بیمه گرفتارند مصرف کاهو ۱۲ هزار نفر را بیمار کرد؛ یک شیوع عجیب در آمریکا/ آیا شستن کاهو انگل را از بین می‌برد؟ قاب صمیمی ابوالفضل پورعرب و نعیمه نظام‌دوست، دو بازیگر محبوب سینما آیا با ادبیات کنونی اصلاح طلبانه می توان کاری برای ایران کرد؟ روزنامه خراسان: مدعیان کارشناسی جز نسبت دادن انفعال به نیروهای مسلح و " ما از اول گفته بودیم" حرفی ندارند؟ تصویرسازی یک استاد دانشگاه از ایران سال ۱۴۷۵؛ از احیای ارومیه تا سکونت در ماه و مریخ