تاریخ:
محسن رضایی: تنگه هرمز کاملا بسته است 
درس هشتاد و نه
ارزشهاي غلامرضا تختي
تختي يگانه است. فكر نميكنم پيش و بعد از او حداقل در تاريخ مدرن ورزش ورزشكاري مانند او باشد كه اگر در مسابقهاي ببازد، باز هم مردمش برايش در فرودگاه سنگ تمام بگذارند و او در پاسخ، بغض خود را فرو دهد و تنها بگويد كه «به مردم تعظيم ميكنم.»
دوباره 17دي؛ دوباره آه، افسوس و سوگواري. دوباره تختي؛ همه داشتههاي
اخلاقي ورزش ايران كه انگار در اين 47سال هيچ بازتوليدي از او نشده است.
ديگر نااميد شدهايم چه آنكه وضعيت كنوني ورزش كشور نشان ميدهد راه رسيدن به تختي ديگر، بسته است. شايد اين توقف تاريخي روي 17دي كه سالمرگ جهانپهلوان است يكي از دلايل اين نابسماني باشد؛ اينكه تنها بهدنبال چگونه مردن او باشيم؛ اينكه خود را كشته يا به توطئهاي مرموز كشتهشده است.
رازآلودگي مرگ تختي، بيش از خود او، زندگياش و چگونه زيستنش مورد توجه بسياري از نويسندگان، روزنامهنگاران و فيلمسازان قرار گرفته است. ما از كسي سخن ميگوييم كه همه ورزشگاههاي بزرگ شهرهاي كشورمان نام او را بر سر در خود دارند. ما از كسي ميگوييم كه بيشك آخرين فرد قبيله پهلوانان مردمي بود كه امروز قصه ناتمامش را سينه به سينه نقل ميكنيم.
با اين حال در روزگار امروز غلامرضا تختي، كسي كه همه نداشتههاي اخلاقي ورزش كشور را در او ديدهايم را نميشناسيم و نميدانيم چگونه زيسته است؛ كه اگر چنين بود سعي ميكرديم ورزش ايران را كمي از نام او متبرك كنيم. راز ماندگاري تختي در مردمي بودنش است، در اينكه هيچگاه خود را از مردم جدا نكرد و با آنها ماند.
بهخاطر جايگاه ورزشياش رانتي براي خود نگرفت و پولي را از بيتالمال مطالبه نكرد. حرص ثروتاندوزي نداشت. مطالبات مردمياش را به منافع شخصياش ترجيح ميداد. در روزگار نبود شبكههاي اجتماعي از ديروز تا امروز، تختي اجتماعيترين ورزشكار ايراني است.
اينستاگرام نداشت كه براي توجيه كردن عملش پيامهاي گنگ بنويسد. چيزي را كه حق خود نميدانست خيلي واضح و شفاف بيان ميكرد. بالاتر از اينكه ورزشكاري افتخار پرچمداري كاروان ايران را در المپيك داشته باشد اما تختي وقتي در المپيك رم ديد كه جعفر سلماسي مدالآور المپيك لندن در صف رژه ايستاده است مقابل ديدگان بهتزده ساير ورزشكاران ميگويد: «وقتي از من پيشكسوتتر هم در اين كاروان هست، حق اوست كه جلوتر از همه قرار بگيرد.» و 4سال بعد وقتي در استاديوم المپيك توكيو پرچم را از تختي گرفتند هيچ كشتيگير ديگري حاضر نشد جاي تختي را بگيرد.
تختي يگانه است. فكر نميكنم پيش و بعد از او حداقل در تاريخ مدرن ورزش ورزشكاري مانند او باشد كه اگر در مسابقهاي ببازد، باز هم مردمش برايش در فرودگاه سنگ تمام بگذارند و او در پاسخ، بغض خود را فرو دهد و تنها بگويد كه «به مردم تعظيم ميكنم.»
تختي اين كلمه را معنا كرد، بيمدعا بود و در واقع به مردمش تعظيم كرد در ناخوشي در كنارشان و در خوشي همراهشان بود. ارزشهاي تختي، بيش از كشف حقيقت چگونه مردن اوست. بهنظرم بايد چگونه زيستنش را بگوييم كه اگر چنين نبود مردم او را با خود همراه نميداشتند. بيش از مردن او، چگونه زيستن، تختي را جهانپهلوان كرده است.
منبع: همشهری/ مصطفی شوقی
پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
تماشاخانه
ديگر نااميد شدهايم چه آنكه وضعيت كنوني ورزش كشور نشان ميدهد راه رسيدن به تختي ديگر، بسته است. شايد اين توقف تاريخي روي 17دي كه سالمرگ جهانپهلوان است يكي از دلايل اين نابسماني باشد؛ اينكه تنها بهدنبال چگونه مردن او باشيم؛ اينكه خود را كشته يا به توطئهاي مرموز كشتهشده است.
رازآلودگي مرگ تختي، بيش از خود او، زندگياش و چگونه زيستنش مورد توجه بسياري از نويسندگان، روزنامهنگاران و فيلمسازان قرار گرفته است. ما از كسي سخن ميگوييم كه همه ورزشگاههاي بزرگ شهرهاي كشورمان نام او را بر سر در خود دارند. ما از كسي ميگوييم كه بيشك آخرين فرد قبيله پهلوانان مردمي بود كه امروز قصه ناتمامش را سينه به سينه نقل ميكنيم.
با اين حال در روزگار امروز غلامرضا تختي، كسي كه همه نداشتههاي اخلاقي ورزش كشور را در او ديدهايم را نميشناسيم و نميدانيم چگونه زيسته است؛ كه اگر چنين بود سعي ميكرديم ورزش ايران را كمي از نام او متبرك كنيم. راز ماندگاري تختي در مردمي بودنش است، در اينكه هيچگاه خود را از مردم جدا نكرد و با آنها ماند.
بهخاطر جايگاه ورزشياش رانتي براي خود نگرفت و پولي را از بيتالمال مطالبه نكرد. حرص ثروتاندوزي نداشت. مطالبات مردمياش را به منافع شخصياش ترجيح ميداد. در روزگار نبود شبكههاي اجتماعي از ديروز تا امروز، تختي اجتماعيترين ورزشكار ايراني است.
اينستاگرام نداشت كه براي توجيه كردن عملش پيامهاي گنگ بنويسد. چيزي را كه حق خود نميدانست خيلي واضح و شفاف بيان ميكرد. بالاتر از اينكه ورزشكاري افتخار پرچمداري كاروان ايران را در المپيك داشته باشد اما تختي وقتي در المپيك رم ديد كه جعفر سلماسي مدالآور المپيك لندن در صف رژه ايستاده است مقابل ديدگان بهتزده ساير ورزشكاران ميگويد: «وقتي از من پيشكسوتتر هم در اين كاروان هست، حق اوست كه جلوتر از همه قرار بگيرد.» و 4سال بعد وقتي در استاديوم المپيك توكيو پرچم را از تختي گرفتند هيچ كشتيگير ديگري حاضر نشد جاي تختي را بگيرد.
تختي يگانه است. فكر نميكنم پيش و بعد از او حداقل در تاريخ مدرن ورزش ورزشكاري مانند او باشد كه اگر در مسابقهاي ببازد، باز هم مردمش برايش در فرودگاه سنگ تمام بگذارند و او در پاسخ، بغض خود را فرو دهد و تنها بگويد كه «به مردم تعظيم ميكنم.»
تختي اين كلمه را معنا كرد، بيمدعا بود و در واقع به مردمش تعظيم كرد در ناخوشي در كنارشان و در خوشي همراهشان بود. ارزشهاي تختي، بيش از كشف حقيقت چگونه مردن اوست. بهنظرم بايد چگونه زيستنش را بگوييم كه اگر چنين نبود مردم او را با خود همراه نميداشتند. بيش از مردن او، چگونه زيستن، تختي را جهانپهلوان كرده است.
منبع: همشهری/ مصطفی شوقی
لینک کوتاه: کپی لینک
برگزاری جلسه هیئت امنای دانشگاه آزاد به ریاست ولایتی (عکس) از آبشار سرخنگ در ایران تا بارندگی در سوئیس؛ سفر به دور دنیا با صداهای واقعی طبیعت! نتیجه باورنکردنی نبرد نابرابر «اف ۱۵» با جنگنده چینی در آسمان از لبل تا اچ کی 416 اف؛ نگاهی به تکامل تفنگ های سازمانی ارتش فرانسه (+اینفوگرافیک) آموزش زبان انگلیسی به سبک عصر ایران / درس هشتاد و نه این کوچه پاتوق تهرانی ها در دوران قاجار بود(عکس) میخواهم طلاق بگیرم اما نمیتوانم شوهرم را فراموش کنم؛ دلم برایش تنگ می شود چرا به یوسف پزشکیان توهین میکنند؟ یک کیلو طلا و 100سکه تاجر تهرانی را چه کسی دزدید؟ «صفر یافته» برای قشمایر در دبی؛ عبور موفق A320 هواپیمایی قشم از ارزیابی ایمنی SAFA گفتگوی تلفنی عراقچی با وزرای امور خارجه عربستان و ترکیه سبزی پرمصرفی که به جنگ سرماخوردگی و آنفلوآنزا میرود خرافات، پناهگاهِ ناامیدها؛ حتی تحصیلکردهها موافقت آمریکا با فروش ۱۰ هزار بمب هوشمند به اسرائیل پیشنهاد فواد ایزدی برای پایان جنگ: کل زیرساخت های منطقه را بزنیم!