راهی برای انصراف/ با کاربران

 

تلاش دولت یازدهم برای ترغیب مردم به انصراف از دریافت یارانه، ثمری نداشت و انصراف دو و نیم میلیون نفر از دریافت یارانه نتوانست دولت را در اهدافی که از محل انصراف از یارانه پیش بینی کرده بود، یاری کند. هرچند در این بین برخی تلاش کردند عدم انصراف را به منزله عدم رضایت از عملکرد دولت یازدهم نسبت دهند، اما بدیهیست عملکرد هفت ماهه دولت نقش چندانی در انصراف یا عدم انصراف مردم نداشته است، چرا که انصراف از یارانه آن هم در شرایط اخیر اقتصادی و مسائلی و مشکلاتی که در معیشت خانوارها وجود دارد، کار آسانی نیست و نیاز بود تا مکانیسم های تاثیرگذار و کارآمدتریی برای ترغیب نیازمندان و یا حتی اجبار غیرنیازمندان برای انصراف از یارانه از سوی دولت محترم اتخاذ شود.

علاوه بر اعتماد دولت به فرم خوداظهاری مردم و سطح بندی خانوارهای محترم به نسبت درآمد و یا پیشنهاد بیمه سلامت برای انصراف دهندگان از یارانه و سیاست های تشویقی دیگر ،یک تصمیم ساده و کارگشای دیگر می توانست دولت را در تحقق این هدف یاری دهد و آن هم اینکه دستورالعملی تدوین می شد که طی آن کسانی که خود را نیازمند دریافت یارانه از دولت معرفی می کنند، از بخشی از حقوق و مزایایی که مستلزم درآمد بالایی بود، محروم شوند.
به عبارتی کسانی که یارانه دریافت می کنند از داشتن برخی امکانات در جامعه که در گرو داشتن درآمد بالا و بی نیازی از یارانه می باشد، محروم می شدند، به طور مثال محدودیتی برای دسته چک و حسابهای بانکی و نقل و انتقال پولی این عده تعریف می شد، بدیهیست وقتی فردی خود را نیازمند یارانه معرفی می کند، یعنی توان انجام معاملات با ارقام بالا و قابل توجه را ندارد، لذا تدبیری اندیشیده می شد که در دسته چک افراد متقاضی یارانه محدودیتی برای صدور چک این افراد درج میشد.

یا اینکه برای متقاضیان یارانه سقف وام و تسهیلات در نظر گرفته می شد و چنین استدلال میشد وقتی فردی خود را نیازمند 45 هزار تومان یارانه می داند چرا وام و تسهیلاتی دریافت کند که اقساط بازپرداخت آن ارقام قابل توجهی می باشد و یا اینکه فردی که یارانه دریافت می کند اجازه ندارد منزل مسکونی یا خودرو شخصی فراتر از سطح معمولی جامعه به نام خود ثبت کند و ختم کلام اینکه محدودیت هایی در نظر گرفته می شد تا مردم بین دریافت یارانه و محروم شدن از بخشی از تسهیلات و امکانات دولت یکی را انتخاب کنند؛البته آن بخش از تسهیلات و امکاناتی که مرفهین و افراد با درآمد مناسب و بالا امکان دسترسی به آن را دارند نه اینکه به خاطر دریافت 45 هزار تومان یارانه، مردم را از دسترسی به نیازها و احتیاجات اولیه خود محروم کنند.

چشم پوشی از یارانه، با شعار و کلیپ و خواهش و تبلیغات میسر نمی شود، گذشتن از 45 هزار تومان پولی که بی دردسر در هر ماه به حساب بانکی واریز می شود، آسان نیست،  ضمن اینکه مسئولین ما در مسائل اقتصادی و مبارزه با فساد و رانت و تبعیض در طی سه دهه گذشته آنقدر قوی عمل نکره اند که انتظار داشته باشند مردم به گفته های آنها توجه کنند و از دریافت یارانه انصراف دهند، پس شایسته است برای تحقق این امر اقداماتی اساسی تر و تاثیرگذارتر را انتخاب کرد.