بفرمایید جُذام!

1- اگه قراره جُذام بگیری چه بهتر که اونو از پول بگیری نه از دست یه جُذامی! (فیلم پاپیون – فرانکلین جی شافنر)

2- باشگاه های فوتبال در ایران پول ندارند، به هتل ها و ورزشگاه ها و راننده های اتوبوس و گارسون های رستوران ها هم بدهکارند اما با پول افغانی پز سوییسی می دهند و بازیکن های میلیاردی می خرند.

آنها به طرز معجزه آسایی ورشکست نمی شوند و هیچ مدیر فوتبالی به خاطر حیف و میل پول بیت المال در دادگاهی محاکمه نمی شود، با احترام و طی حکمی که در آن بر "شایستگی و مدیریت" ایشان تاکید شده است "منصوب" می شوند، با پول دولتی جولانی می دهند، بر بدهی های معمول رقمی می افزایند، به شهرتی می رسند و بعد نوبت را به کسان دیگری می دهند و می روند.

اين طرز فکر در ايران رواج دارد که دولت هم يکی ديگر از جيب های عميق و گلوهای گشادی است که از محل پول نفت ارتزاق‏ می کند. پس ایرادی ندارد که بخشی از این پول را صرف باشگاه هایی بکند که به بدنه اش چسبیده اند.

انگلیسی ها می گویند: «کسی که به نی زن پول می دهد تعیین می کند چه آهنگی باید نواخته شود! » بر این اساس نباید جای گله ای باقی بماند، وقتی دولت پول می دهد حق دارد نوع آهنگ را انتخاب کند و آقای «الف» را یک شبه جای آقای «ب» بنشاند و مدیرعامل پرطرفدارترین تیم های کشور کند.

 هر دو طرف با وجود تظاهر به نارضایتی در دل از این پیوند و بده بستان خوشحال هستند.

3- این دیوار کج کی فرو می ریزد؟ باشگاههایی که به جای "درآمد زایی" مشغول "بدهی افزایی" هستند تا کجا می توانند دوام بیاورند؟ آیا فوتبال روزی از یک سرگرمی ملی - دولتی به یک صنعت تبدیل می شود یا مدیران ترجیح می دهند همچنان از پول «جذام» بگیرند؟