تاریخ:
نوید پورفرج سکانس استفادهنشده بامداد خمار را منتشر کرد 
درس هشتاد و یک
نشست 1+5 در بغداد؛ سرزمین صلح یا جنگ؟
انتخاب بغداد برای میزبانی مذاکرات ایران و 1+5، اعتراف به اهمیت و جایگاه این کشور است و نشان میدهد که دیگران هم در اوضاع بین المللی و منطقهای حسابی برایش باز میکنند. که عراق اگر نقطهی گفتوگو نباشد نقطهی درگیری خواهد بود و تنش و درگیری به ضرر آن و آرامش و گفتوگو در راستای مصالحش.
دیپلماسی ایرانی - عادل عبدالمهدی، معاون سابق رئیس جمهوری عراق در پایگاه اطلاع رسانی مجلس اعلا نوشت:
انتقادات برخی به نکات منفی نشست سران اتحادیه عرب بهجاست اما استقبال ما از آن نه فقط برای تدارکات آبرومندانه و سخنرانیها و اعتراف به نقش و جایگاه عراق که از آن روست که حادثه بزرگی مثل این میتواند به پیدایش روحیه گشادهآغوشی و تفاهم و مذاکره و دیدن افقهای دورتر و بزرگتر بینجامد. نیز به کنار گذاشتن درگیری و احتکار قدرت و رهاشدن از این فضا. و این همه تأثیر مثبتی بر روابطمان و بر سازوکارهای درونی و ملیمان و بر امنیت و بر روند سیاسی و بر مشارکت و آشتی ملی و حل مشکلات لاینحل کشور دارد و کمک میکند که از توانمان بهره ببریم و بحرانهایمان را حل کنیم، بهخصوص آنهایی را که ضرر شهروندان است و زندگیشان را تعطیل میکند و دورنمای آیندهشان را محدود میسازد.
نشست آینده نمایندگان اعضای دائم شورای امنیت به علاوه آلمان، یعنی نشست ۵+۱، برای مذاکره با ایران یکی از نتایج مثبت نشست بغداد بوده است. با اینکه عراق فقط میزبان این نشست است اما دلایل و نتایج این نشست نشان میدهد که عراق بیشترین تأثیر را در نتایج خواهد داشت. انتخاب بغداد اعتراف به اهمیت و جایگاه این کشور است و نشان میدهد که دیگران هم در اوضاع بین المللی و منطقهای حسابی برایش باز میکنند. که عراق اگر نقطهی گفتوگو نباشد نقطهی درگیری خواهد بود و تنش و درگیری به ضرر آن و آرامش و گفتوگو در راستای مصالحش.
برخی کشورها در جهان هستند که پیشرفت و سرشتشان وابسته به بحران و تنش و درگیری است. هرچه اطرافشان درگیری باشد پیشرفتهتر می شوند. اما عراق به اقتضای طبیعت و مصالح عالیاش با مدیریت عاقلانه و تسویه حساب سیاسی و مصالحه درونی و بیرونی پیش میرود. همیشه در طول تاریخ همینگونه بوده و هربار از این وضع خارج شدهایم هزینههایش را هم پرداختهایم. بهترین شاهدش هم رژیم سابق است که استبداد و بحران را توجیهی برای ادامه حیات خود قرار داده بود و درنتیجه کشور را به جنگ و ویرانی و فقر و عقبماندگی کشید.
منتظریم که نخست وزیر در سفرش به ایران این فضا را تقویت کند. همان کاری که پیش از نشست بغداد در کویت کرد. و چه چیزی بهتر از آنکه عراق نقش تاریخی خود را به عنوان پلی میان شرق و غرب و جنوب و شمال بر عهده بگیرد. و مانند کورهای شود که ضدها در آن ذوب شوند و قالبی تازه بگیرند. این حقیقت و فرهنگ کشوری است که همیشه آن را مرکز اعتدال و توازن و صلح قرار داده، قبله تمدن ها و علوم، پایتخت جهان در چندین قرن. اما اگر در عوض فرهنگ کینه و سرکوب و زیستن در بحران و نادیده گرفتن نقش اصلی عراق مسلط شود، به قول شاعر بزرگمان، سعدی یوسف، کشور شمشیرها میشود که جنگهای داخلی و خارجی و دخالت بیگانه و فقر ویرانش میکند.
انتقادات برخی به نکات منفی نشست سران اتحادیه عرب بهجاست اما استقبال ما از آن نه فقط برای تدارکات آبرومندانه و سخنرانیها و اعتراف به نقش و جایگاه عراق که از آن روست که حادثه بزرگی مثل این میتواند به پیدایش روحیه گشادهآغوشی و تفاهم و مذاکره و دیدن افقهای دورتر و بزرگتر بینجامد. نیز به کنار گذاشتن درگیری و احتکار قدرت و رهاشدن از این فضا. و این همه تأثیر مثبتی بر روابطمان و بر سازوکارهای درونی و ملیمان و بر امنیت و بر روند سیاسی و بر مشارکت و آشتی ملی و حل مشکلات لاینحل کشور دارد و کمک میکند که از توانمان بهره ببریم و بحرانهایمان را حل کنیم، بهخصوص آنهایی را که ضرر شهروندان است و زندگیشان را تعطیل میکند و دورنمای آیندهشان را محدود میسازد.
نشست آینده نمایندگان اعضای دائم شورای امنیت به علاوه آلمان، یعنی نشست ۵+۱، برای مذاکره با ایران یکی از نتایج مثبت نشست بغداد بوده است. با اینکه عراق فقط میزبان این نشست است اما دلایل و نتایج این نشست نشان میدهد که عراق بیشترین تأثیر را در نتایج خواهد داشت. انتخاب بغداد اعتراف به اهمیت و جایگاه این کشور است و نشان میدهد که دیگران هم در اوضاع بین المللی و منطقهای حسابی برایش باز میکنند. که عراق اگر نقطهی گفتوگو نباشد نقطهی درگیری خواهد بود و تنش و درگیری به ضرر آن و آرامش و گفتوگو در راستای مصالحش.
برخی کشورها در جهان هستند که پیشرفت و سرشتشان وابسته به بحران و تنش و درگیری است. هرچه اطرافشان درگیری باشد پیشرفتهتر می شوند. اما عراق به اقتضای طبیعت و مصالح عالیاش با مدیریت عاقلانه و تسویه حساب سیاسی و مصالحه درونی و بیرونی پیش میرود. همیشه در طول تاریخ همینگونه بوده و هربار از این وضع خارج شدهایم هزینههایش را هم پرداختهایم. بهترین شاهدش هم رژیم سابق است که استبداد و بحران را توجیهی برای ادامه حیات خود قرار داده بود و درنتیجه کشور را به جنگ و ویرانی و فقر و عقبماندگی کشید.
منتظریم که نخست وزیر در سفرش به ایران این فضا را تقویت کند. همان کاری که پیش از نشست بغداد در کویت کرد. و چه چیزی بهتر از آنکه عراق نقش تاریخی خود را به عنوان پلی میان شرق و غرب و جنوب و شمال بر عهده بگیرد. و مانند کورهای شود که ضدها در آن ذوب شوند و قالبی تازه بگیرند. این حقیقت و فرهنگ کشوری است که همیشه آن را مرکز اعتدال و توازن و صلح قرار داده، قبله تمدن ها و علوم، پایتخت جهان در چندین قرن. اما اگر در عوض فرهنگ کینه و سرکوب و زیستن در بحران و نادیده گرفتن نقش اصلی عراق مسلط شود، به قول شاعر بزرگمان، سعدی یوسف، کشور شمشیرها میشود که جنگهای داخلی و خارجی و دخالت بیگانه و فقر ویرانش میکند.
لینک کوتاه: کپی لینک
عقبنشینی قیمت طلا در بازار جهانی رییس کل بانک مرکزی خبرداد:اصلاح و احیای بانک ایرانزمین با همکاری دو قوه ترامپ: تا اواخر امسال با کیم جونگ اون دیدار میکنم دادستان تهران: بازرسی بدون دستور قضایی ممنوع/ اموال غیرمرتبط با پرونده توقیف نشود آسوشیتدپرس: بدهی عمومی آمریکا از مرز ۴۰ تریلیون دلار عبور کرد چرا «سلمان سامانی» گفت در صورت برگشت به ایران اعدام می شود؟ هزینه اجاره آپارتمان در مناطق لوکس تهران (جدول) داوطلبان ۱۲ ساله در کنکور ۱۴۰۵ پشت پرده سفر قاآنی و قالیباف به عراق/ چانهزنی برای حشدالشعبی؟ دیدار قالیباف با مشاور امنیت ملی عراق حمله هوایی اسرائیل به لبنان عراقچی: تهدید عملیات اقتصادی علیه ایران، برای انحراف افکار عمومی آمریکا از بحران مالی است قوه قضائیه: حکم اعدام قائم حسینی اجرا شد از ایستاده در غبار تا کلاغ؛ فیلمسازی پرشور در جستجوی جهان تازه ادعای اکسیوس: ارتش آمریکا یک کریدور کشتیرانی محرمانه در تنگه هرمز ایجاد کرده/ روزانه ۱۰ میلیون بشکه نفت از تنگه خارج میشود