خاطره ای منتشر نشده از جوانی های ناصر حجازی

یکی از کاربران عصرایران زیر خبر درگذشت مرحوم ناصر حجازی ، این خاطره را نوشته است:

دانایی وتوانائی ،همراه با جوانمردی ، خوش خلقی، ومردمی بودن را کسی فراموش نمی کند.

افرادی مثل کریم باقری، نوید ‏کیا،علی کریمی،و جباری را مردم از صمیم دل دوست دارند .اینها هیچوقت در ذهن تنگ مسئولین و مربیان جا نمی شوند ولی ‏همیشه در دل بزرگ مردم جا دارند و حجازی ها و دهداری ها پیش طلایگان این راهند‎.‎

من همسن حجازی هستم. با او در سال آخر دانشجوئی ام در دانشگاه ملی ایران فوتبال بازی کرده ام.‏‎ ‎او هم به تنهائی به زمین ‏چمن بسیار زیبا و مشرف بر زندان اوین دانشگاه ملی
آمده بود.‏‎ ‎کلانی و مصطفوی هم دانشجو بودند .اولی در دانشکده معماری و دومی در دانشکده علوم.‏‎ ‎در عرض زمین بازی میکردیم، حجازی آمد و در تیم مقابل من بازی میکرد. حجازی به راحتی اجازه ‏میداد دریب بخورد‎.‎‏

به من برخورد ، چون دوست داشتم که آن مرد تیم ملی،در مقابلم جدی بازی کند . من هم در یکی از حملات ،توپ را ‏به آرامی در اختیارش گذاشتم وبرگشتم. حجازی آمد ،دست داد و روی مرا بوسید وگفت "می ترسیدم پات زخم بشه‎" ‎ ،آخه من به رسم خوزستانی هاباپای برهنه بازی می کردم‎.‎
‎
‎حالا بغض گلویم را گرفته است و دارم اشک مریزم‎ .‎