عطاءالله مهاجرانی: دود آتشی که آمریکا و اسرائیل افروختند، چشم عرب‌ها را کور می‌کند

سید عطاءالله مهاجرانی در روزنامه ایران نوشت: کشورهای عربی منطقه از آغاز نتوانستند انقلاب اسلامی را بشناسند و در جنگ تحمیلی در کنار عراق ایستادند.

 

-ایران در برابر این جهالت و خیانت با صبوری رفتار کرد؛ حتی در اشغال کویت، مواضع ایران دور از انتظار بود.

 

-در زمان شاه، امیر کویت را در حد فرماندار بندرعباس می‌دانستند.

 

-این کشورها- به جز عمان - همگی مترصد سقوط جمهوری اسلامی بودند؛ حتی فیلم «قادسیه صدام» برای پس از سقوط ایران ساخته شد.

 

-شما سه بار از یک سوراخ گزیده شدید؛ جنگ ۸ ساله، ۱۲ روزه و ۴۰ روزه؛ اما عبرت نگرفتید.

 

-ترامپ و نتانیاهو رفتنی‌اند اما ایران می‌ماند؛ کشورهای جنوب خلیج فارس در کاخ‌های شیشه‌ای زندگی می‌کنند.

 

-از این آتش نانی برای عرب‌ها پخته نمی‌شود، اما دودش چشمشان را کور خواهد کرد.

 

متن کامل یادداشت را می توانید در ادامه بخوانید.

 

 

 

کشورهای عربی منطقه خلیج فارس، از آغاز نتوانستند انقلاب اسلامی و ملت ایران و تحول سیاسی- اجتماعی در ایران را بشناسند و بفهمند و متناسب با این تحول رفتار کنند. تعدادی از این کشورها بلافاصله در ماه‌های اول جنگ تحمیلی، شورای همکاری خلیج فارس را با نام جعلی شکل دادند و در کنار عراق ایستادند. شورای همکاری در واقع ماهیتش سیاسی-امنیتی بود که شمایل همکاری اقتصادی داشت. برخی از کشورها مانند اردن که تبدیل به بندر تجهیزاتی و لجستیک ارتش عراق شده بود، نیروی نظامی هم فرستادند. ملک حسین پادشاه اردن در کنار صدام حسین به موضع توپخانه عراق در جبهه جنگ آمد و افسار توپی را کشید و گلوله‌ای را به سمت ایران شلیک کرد! میلیاردها دلار تخمین زده می‌شود کمک یا وام به صدام حسین بویژه از عربستان و کویت و امارات روانه عراق شد. در یک کلام ایران در برابر این جهالت و خیانت و تعصب، با صبوری و خویشتنداری رفتار کرد. حتی در ماجرای اشغال کویت در روز ۱۱ مرداد سال ۱۳۶۹ مواضع ایران دور از انتظار دولت کویت بود. این نکته‌ای بود که امیر کویت در دیداری که با او به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد داشتم، یادآوری کرد. به دعوت «سعد بن طفله عجمی» وزیر اعلام کویت، به کویت سفر کرده بودم. امیر کویت صبوری و حکمت ایرانیان را ستود.

چنان که می‌دانیم در دوران جنگ هشت ساله، جزیره بوبیان کویت در اختیار ارتش عراق بود. سازمان اطلاعات عراق در روز چهارم خرداد سال ۱۳۶۴ ترور شیخ جابر الاحمد امیر کویت را ترتیب داد تا با هیاهوی دفاع از کویت، از آن کشور پول بیشتری بگیرد. عجیب است که در زمان شاه با همین کشورها از موضع استکباری برخورد می‌شد.

در اسناد وزارت خارجه دیدم امیر کویت سفری به بندرعباس داشته است. تشریفات وزارت خارجه اطلاع می‌دهد که مدیر کل سیاسی استانداری هرمزگان در فرودگاه از ایشان استقبال می‌کند. تشریفات کویت گلایه نرم و ملیحی می‌کنند که مقام بالاتری مناسب است به استقبال امیر بیاید. تشریفات ایران پاسخ می‌دهد: «ما امیر کویت را در حد فرماندار بندرعباس می‌دانیم. می‌بایست فرماندار به استقبال می‌آمد، همین که مدیرکل سیاسی خواهد آمد نشانه کمال احترامات فائقه است!»

یکی از مقامات عربی منطقه روزی به من گفت: «ما وقتی به نقشه منطقه نگاه می‌کنیم، کشورهای ما همگی زیر دست و پای ایران افتاده است، شما بایست مراقب ما باشید.» ما مراقب بودیم اما این کشور‌ها در دهه اول انقلاب با حمایت از تجاوز نظامی ارتش عراق به ایران، با رویای براندازی جمهوری اسلامی و انقلاب و سقوط ایران، هر چه توانستند به صدام کمک کردند.

شورای همکاری خلیج فارس در ۴ خرداد ۱۳۶۰ تشکیل شد. ابتکار عمل دست عربستان بود. کویت، امارات، بحرین ، قطر و عمان اعضای شورا بودند. ظاهراً شورا برای همکاری‌های اقتصادی سازمان داده شده بود. اما در عمل سیاسی - امنیتی و حتی نظامی بود. می‌توان گفت این کشورهای عربی شورا- به استثنای عمان-همگی مترصد سقوط نظام جمهوری اسلامی ایران بوده‌اند. حتی در ساخت فیلم «قادسیه صدام» که قرار بود پس از سقوط جمهوری اسلامی در همه کشورهای عربی نمایش داده شود و صدام در قادسیه جدید، فاتح ایران نمایانده شود، هنرپیشه‌ها و کارگردان و سناریست و سازنده موسیقی فیلم از کشورهای عربی گوناگون تدارک دیده شده بودند. حتی سه تن از فوتبالیست‌های اماراتی «سعدی یونس» و «علی عبدالله الانصاری» و «ثامر محمد» در این فیلم بازی کردند!

صدام در فتح ایران شکست خورد، فیلم قادسیه صدام روی دستش ماند. کارگردان فیلم «صلاح ابویوسف» مصری و بازیگر نقش سعد بن ابی وقاص، «عزت العلائلی» فوق ستاره سینمای مصر، هر دو ابراز ندامت کردند و گفتند نمی‌دانستند که این فیلم پروژه تبلیغاتی صدام در جنگ علیه ایران است.

بسیار خب! نمی‌بایست عربستان و امارات و کویت و بحرین از جنگ هشت ساله صدام علیه ایران درس بگیرند و بار دیگر در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران مشارکت نکنند؟ نمی‌بایست وقتی شکست آمریکا و اسرائیل را در جنگ دوازده روزه و بعد در جنگ چهل روزه دیدند، زمین، فضا ، دریافت امکانات ، اعتبار و آبروی کشور و ملت خود را علیه ایران در اختیار آمریکا و اسرائیل قرار ندهند؟ شما که دیده‌اید، آمریکایی‌ها از تحقیر و استخفاف شما دست بردار نیستند. چندین بار ترامپ عربستان را به گاو شیرده تشبیه کرده است. چند بار گفته است اگر آمریکا نبود عربستانی‌ها به زبان فارسی صحبت می‌کردند. روبیو وزیر خارجه آمریکا بعد از بمباران دوحه از سوی اسرائیل برای ترور رهبران حماس و اعتراض قطر مگر نگفت: «قطر هم پیمان ما نیست، کارگزار ماست!» مگر نگفتند در استفاده از پایگاه‌های نظامی در کشورهای جنوب خلیج فارس نیازی به اطلاع دولت‌های عربی ظاهراً صاحب پایگاه نیست، هر وقت آمریکا صلاح بداند استفاده می‌کند؟ چه آن کشورها با خبر شوند یا نشوند!

ترامپ و نتانیاهو رفتنی هستند. اما نظام جمهوری اسلامی ایران و ملت و کشور ایران بر جای می‌ماند. کشورهای جنوبی خلیج فارس همگی در کاخ‌های شیشه‌ای زندگی می‌کنند. کسی که در کاخ شیشه‌ای زندگی می‌کند یا در کشورهایی که مصنوعی است و شبیه اطفال آزمایشگاهی، توی شیشه و حباب به دنیا آمده‌اند، نمی‌بایست علیه یک کشور تاریخی و تمدن ساز و فرهنگ‌آفرین اقدام کنند و سنگ بیندازند. «کسی را که خانه نئین است، بازی نه این چنین است!»

این آتشی که آمریکا و اسرائیل در منطقه افروخته‌اند، از این آتش نانی برای عرب‌ها پخته و آبی گرم نمی‌شود، اما دودش چشم آنها را کور خواهد کرد. اگر کور نکرده بود، از تجربه یکم: جنگ ۸ ساله، تجربه دوم جنگ ۱۲ روزه و تجربه سوم جنگ ۴۰ روزه درس می‌گرفتند و عبرت می‌آموختند. گفته اند: «العاقل لا یلدَغ من جُحر مَرتین.» یعنی عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود. یا گاو اگر پایش توی چاله‌ای رفت، بار دوم مراقبت می‌کند توی همان چاله پا نمی‌گذارد. شما سه بار از همین سوراخ گزیده شدید. سه بار پای‌تان در همین چاله رفته است. و:

هر که ناموخت از گذشت روزگار

هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار.

و به روایت حافظ:

من جرّب المجرّب حَلَّتْ بِهِ النَدامة.