عصر ایران - آخرین پرونده مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ در ونکوور بسته شد؛ جایی که دو تیم شکستناپذیر مسابقات، در دیداری که بیش از هر چیز نبرد اعصاب و تاکتیک بود، تا مرز فرسودگی پیش رفتند اما هیچکدام نتوانستند دروازه دیگری را باز کنند.
کلمبیا که با اعتمادبهنفس ناشی از صدرنشینی در گروه خود و حذف غنا پا به این مسابقه گذاشته بود، مالکیت متعادل و ضدحملههای خطرناکی را به نمایش گذاشت. در سوی دیگر، سوئیس با همان نظم همیشگی تیمهای مورات یاکین، اجازه نداد ستارههای هجومی حریف به فضاهای دلخواهشان برسند. حاصل این تقابل، مسابقهای بود که شاید از نظر تعداد گل فقیر بود، اما از نظر تنش و درگیریهای تاکتیکی، یکی از سنگینترین بازیهای مرحله حذفی به شمار میرفت.
در نیمه نخست، هیچیک از دو تیم حاضر نبود ریسک بزرگی انجام دهد. سوئیس با محوریت گرانیت ژاکا سعی داشت ریتم مسابقه را کنترل کند، اما هر بار که به یکسوم دفاعی کلمبیا نزدیک میشد، با دیوار مستحکم مدافعان حریف روبهرو میشد.
در مقابل، کلمبیا روی سرعت لوییس دیاز و جان آریاس به دنبال ضربه زدن در ضدحملات بود. بهترین فرصت نیمه نخست نصیب نماینده آمریکای جنوبی شد، اما دفاع منظم سوئیس مانع از آن شد که ضربات نهایی به اندازه کافی خطرناک باشند. آمار مالکیت توپ نیز اختلاف محسوسی را نشان نمیداد و مسابقه کاملاً متوازن دنبال میشد.
نیمه دوم کیفیت بالاتری نسبت به ۴۵ دقیقه نخست داشت و هر دو تیم جسورتر شدند.
بهترین فرصت مسابقه را کلمبیا خلق کرد؛ جایی که ضربه جفرسون لوکومی با بدشانسی به تیرک دروازه برخورد کرد و سوئیسیها نفس راحتی کشیدند. دقایقی بعد، روبن وارگاس و زکی امدونی نیز دو موقعیت خوب برای سوئیس ایجاد کردند، اما واکنشهای مناسب دروازهبان کلمبیا و بیدقتی مهاجمان اجازه نداد قفل بازی شکسته شود.
با نزدیک شدن به پایان ۹۰ دقیقه، احتیاط دوباره بر مسابقه حاکم شد؛ هیچ تیمی حاضر نبود با یک اشتباه، تمام زحماتش را از دست بدهد.
در دو وقت ۱۵ دقیقهای اضافه، خستگی بیش از هر عامل دیگری بر کیفیت بازی تأثیر گذاشت.
سوئیس همچنان با گردش توپ سعی داشت راهی به سمت دروازه پیدا کند و کلمبیا روی ضربات ایستگاهی و ارسالهای بلند خطرساز میشد، اما تمرکز مدافعان و عملکرد مطمئن دو دروازهبان باعث شد تابلوی ورزشگاه BC Place همچنان عدد صفر را برای هر دو تیم نشان دهد.
بعد از ۱۲۰ دقیقه، هیچ برندهای وجود نداشت؛ تنها یک راه باقی مانده بود: ضربات پنالتی.
ضربات پنالتی، همانقدر که به مهارت وابستهاند، به آرامش اعصاب هم احتیاج دارند.
در این دوئل نفسگیر، گرگور کوبل به قهرمان سوئیس تبدیل شد. او یکی از ضربات کلمبیا را مهار کرد و در کنار اشتباه پنالتیزنهای حریف، مسیر صعود تیمش را هموار ساخت. در سمت مقابل، اگرچه مانوئل آکانجی یکی از پنالتیهای سوئیس را از دست داد، اما همتیمیهایش با حفظ تمرکز، چهار ضربه خود را به گل تبدیل کردند تا سوئیس با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی برنده شود و جشن صعود را در ونکوور برپا کند.
با این پیروزی، سوئیس آخرین تیمی شد که جواز حضور در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ را به دست آورد و حالا باید در یکی از جذابترین تقابلهای این مرحله، برابر آرژانتینِ لیونل مسی قرار بگیرد؛ تیمی که تنها چند ساعت قبل با کامبکی تاریخی از سد مصر عبور کرده بود.
برای کلمبیا اما پایان راه، تلختر از آن چیزی بود که استحقاقش را داشت. آنها در طول ۱۲۰ دقیقه نمایش منظم و قابل احترامی ارائه کردند، تیرک دروازه را لرزاندند، موقعیتهای بهتری نسبت به حریف خلق کردند، اما فوتبال همیشه به تیم بهتر پاداش نمیدهد.
گاهی همه چیز به چند قدم، چند متر و پنج ضربه از فاصله یازده متری خلاصه میشود؛ جایی که این بار، سوئیس خونسردتر بود و همین تفاوت، آخرین بلیت مرحله یکچهارم نهایی را به نام شاگردان مورات یاکین ثبت کرد.