آب، عنصری حیاتی است که اغلب آن را بدیهی میدانیم، اما برای میلیاردها نفر در جهان، این مایع گرانبها با سختیهای فراوانی به دست میآید. مدیریت منابع آب و مقابله با خشکسالی به یکی از بزرگترین دغدغههای کشورها تبدیل شده است.
به گزارش گجت نیوز، اردن کشوری خشک با ذخایر آب زیرزمینی بیش از حد استفادهشده، با بحران جدی کمبود آب روبروست. در شهرهایی مانند امان، آب شهری بر اساس برنامهای نامنظم و سهمیهبندیشده توزیع میشود؛ بههمین دلیل، خانهها مملو از مخازن ذخیرهسازی آب هستند. روستاییان نیز به آبرسانی با کامیونها وابسته هستند.
مکزیکوسیتی بهدلیل پمپاژ بیش از حد آب از سفرههای زیرزمینی، سالانه تا ۵۰ سانتیمتر در حال فرونشست است. این امر باعث کجشدن ساختمانها و نامنظمشدن خیابانها شده است. ساکنان برای تامین آب آشامیدنی به تانکرهای سقفی یا کامیونهای خصوصی وابسته هستند، در حالی که کانالهای آبیاری کشاورزان خشک شدهاند.
لیبی با پروژه عظیم «رودخانه بزرگ دستساز» آب فسیلی را از عمق صحرای آفریقا به شهرهایش میرساند، اما این آب تجدیدپذیر نیست. مشکلات زیرساختی، کمبود سوخت و خرابکاری، دسترسی روزانه به آب را دشوار کرده است. این کشور برای تامین آب آشامیدنی و کشاورزی خود به مخازن و کامیونها متکی است و این پروژه یکی از بزرگترین طرحهای آبیاری تاریخ است.
لبنان با وجود منابع آبی اولیه، اکنون بهدلیل رشد جمعیت، زیرساختهای فرسوده و هجوم پناهندگان، با کمبود آب مزمن دستوپنجه نرم میکند. در بیروت، آب بهصورت نامنظم توزیع میشود و ساکنان به مخازن ذخیره روی پشتبامها وابسته هستند. نشت در سیستم آبرسانی و کاهش جریان رودخانهها نیز این بحران را تشدید کرده است.
در عراق، رودخانههای دجله و فرات بهدلیل سدسازی بالادست، سالها درگیری و استفاده بیرویه، با کاهش شدید سطح آب مواجه شدهاند. این امر منجر به سهمیهبندی و قطع مکرر آب در بغداد و خشکی مزارع شده است. آلودگی ناشی از فاضلاب و پساب صنعتی و ورود آب شور خلیج فارس نیز کیفیت آب آشامیدنی را بهشدت کاهش داده است.
هند با بحران شدید کمبود آب مواجه است که ناشی از بارانهای موسمی نامنظم، برداشت بیرویه از سفرههای زیرزمینی و آلودگی رودخانههاست. در شهرهایی مانند بمبئی و بنگلور، دسترسی به آب نامنظم است و ساکنان مجبور به ذخیرهسازی یا خرید آب هستند. کشاورزان نیز با چاههای خشک و سیستمهای آبیاری ناکارآمد دستوپنجه نرم میکنند. برخی شهرها مانند چنای به «روز صفر» رسیدهاند.
پاکستان، یکی از کشورهای با تنش آبی بالا در جهان، بهدلیل رشد سریع جمعیت، استفاده بیرویه از سیستمهای آبیاری و ذوبشدن یخچالهای طبیعی بالادست، با بحران شدید کمبود آب مواجه است. در شهرهایی مانند کراچی، آب بهصورت سهمیهبندی توزیع میشود و مردم از مخازن و تانکرهای آب استفاده میکنند. زیرساختهای فرسوده و نشت آب نیز این مشکل را تشدید کرده است.
عربستان سعودی که فاقد رودخانهها و دریاچههای طبیعی است، برای تامین آب به آبشیرینکنها و برداشت آب از سفرههای زیرزمینی فسیلی با قدمت هزاران سال متکی است. این کشور برای کشاورزی گندم در شرایط کویری نیز از همین منابع استفاده میکرد، اما بهدلیل نگرانی از اتمام ذخایر، کشت گسترده گندم را کاهش داده است.
شیلی، میزبان صحرای آتاکاما، خشکترین صحرای جهان است؛ جایی که بارندگی بسیار نادر و رودخانهها کمآب هستند. برداشت گسترده آب توسط معادن مس، باعث درگیری با ساکنان محلی شده است. کشاورزان تلاش میکنند در خاکهای بسیار خشک، محصول کشت کنند و حقآبهها نیز مورد مناقعه شدید هستند. برخی مناطق آتاکاما دههها بدون بارندگی قابلتوجه باقی ماندهاند.
یمن با بحران کمبود آب بیسابقهای مواجه است که ناشی از دههها درگیری، کاهش بارندگی و برداشت بیش از حد از سفرههای زیرزمینی است. در صنعا، پایتخت، زمین بهدلیل پمپاژ بیرویه آب در حال فرونشست است. جوامع روستایی با خشکی کانالهای آبیاری و از بین رفتن محصولات کشاورزی دستوپنجه نرم میکنند. صنعا یکی از اولین پایتختهایی است که در معرض تمامشدن کامل آب قرار دارد.