از قیصر تا صدف طاهریان/ مراقب باشید تجربه حبیب و تتلو تکرار نشود

بازگشت قیصر و صدف طاهریان به  تهران به موضوع بحث میان کاربران شبکه های اجتماعی تبدیل شده است. در همین رابطه روزنامه اصولگرای فرهیختگان نیز به این موضوع پرداخته است. این روزنامه هشدار داده است که مسئولان باید مراقب باشند تا تجربه تتلو و حبیب تکرار نشود.

باید این ادعا را به‌روشنی توضیح داد که چرا منفعت بازگشت افراد مشهور و سلبریتی‌ها به ایران از ماندن آن‌ها در کشور‌های خارجی نه‌تنها بیشتر است، بلکه به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه نیست. ازسوی‌دیگر وقتی به ماجرا از زاویه‌دیدی تازه و کم‌تر پرداخت‌شده توجه نشان می‌دهیم دیگر صرفاً مسئله وطن‌پرستی و ایستادن روی اصول به‌تنهایی شرایط را توضیح نمی‌دهد و این نفع شخصی است که می‌تواند ضامن بسیاری از اکت‌ها و واکنش‌ها باشد.

تجربه نشان داده که نمی‌توان تنها روی شرافت ذاتی چهره‌های سرشناس و سلبریتی‌ها در موارد خاص تکیه و تأکید کرد، چون آن‌ها ممکن است در مواردی که کارگزاران فرهنگی احتیاجشان دارند توزرد از آب دربیایند و تجربه تلخ امثال تتلو را در نسخه و هیئتی به‌ظاهر متفاوت، اما در عمل مشابه، تکرار کنند. بنابراین می‌توان بازگشت قیصر را بدون شگفت‌زدگی به فال نیک گرفت و برایش ساختاری دست‌وپا کرد تا به‌وسیله آن ضرر کمتری متوجه اشخاصی چون او، نهاد‌های تصمیم‌گیر و حتی ساخت فرهنگی و هنری کشور شود.

در بخش دیگری از این مطلب آمده است: نهاد‌های داخلی وظیفه دارند که از تمام ظرفیت ایران‌دوستان واقعی در جهت رونق بخشیدن به اقتصاد هنر و سرگرمی بهره ببرند و شکاف‌های اجتماعی را ترمیم کنند تا تجربه تلخ «حبیب محبیان» در موج جدید بازگشت‌ها به ایران تکرار نشود.

القصه اینکه، حکمرانی فرهنگی در شرایطی می‌تواند سودبخش و مفید باشد که سرور‌های ارتباطی با سوژه‌ها از خارج به داخل ایران بیایند. در این شرایط تازه می‌توان به مقابله موفق با مک‌دونالیزه‌شدن فرهنگ امید داشت. 

سروش و مهاجرانی را هم برگردانید

روزنامه خراسان نیز با اشاره به این موضوع نوشت: بازگشت قیصر به ایران و اجرای عمومی‌اش با پرچم ایران، برای بخشی از کاربران نشانه‌ای از دلبستگی به وطن بود. در مقابل جریان‌های ضدایرانی کارزاری برای سلب تابعیت او راه انداختند.

برای هنرمندی که مخاطب اصلی‌اش فارسی‌زبانان هستند، فاصله گرفتن از بستر اصلی مخاطبان می‌تواند به تدریج به کاهش اثرگذاری حرفه‌ای منجر شود.

در دوره‌هایی که کشور با تهدیدهای خارجی مواجه می‌شود، حس همبستگی ملی در میان ایرانیان داخل و خارج تقویت می‌شود.

تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد که موفقیت این بازگشت‌ها تا حد زیادی به «امکان فعالیت» پس از بازگشت بستگی دارد؛ در غیر این صورت به تجربه‌ای تلخ تبدیل می‌شود.

نمونه شناخته‌شده، مرحوم حبیب است که پس از بازگشت به ایران، امکان فعالیت حرفه‌ای گسترده برایش فراهم نشد.

بازگشت نباید صرفاً در سطح سلبریتی‌ها دیده شود. جامعه ایرانی خارج از کشور سرمایه‌های انسانی و فکری گسترده‌ای دارد؛ افرادی مثل دکتر سروش، عطاءالله مهاجرانی و...

اگر فضای بازگشت هوشمندانه مدیریت شود، می‌تواند زمینه‌ای برای بازگشت این سرمایه‌های فکری هم فراهم کند.

هزینه چند دهه ای جنگ ترامپ و نتانیاهو علیه ایران 

تماشاخانه

راننده‌های در انتظار ، پشت دروازه‌‌های پاکستان / ماجرا چیست ؟

یک عروسی، یک انفجار؛ چرا این صحنه را قبلاً دیده‌ایم؟ عروسی‌هایی که با بمب تمام شدند

فیلم های دیگر