تاریخ:
بدرقه دبیرکل سازمان ملل توسط پزشکیان 
درس هشتاد و نه
67 روز انسداد تنگه هرمز؛ وقتی مرکز ثقل اقتصاد جهان تغییر کرد
67 روز انسداد هرمز و عبور محدود با مجوز ایران، نهتنها بازار انرژی، بلکه نظم قدرت جهان را زیرورو کرده است.
بیش از دو ماه از زمانی که ایران کنترل کامل تنگه هرمز را بهدست گرفت و عبور کشتیها عملاً بدون مجوز تهران ممکن نیست میگذرد؛ وضعیتی که در تاریخ معاصر بیسابقه است و پیامدهای آن فراتر از یک بحران دریایی، به لرزش در ساختار قدرت جهانی رسیده است. اکنون دیگر موضوع «ریسک امنیتی» نیست؛ جهان با انسداد واقعی گلوگاه انرژی روبهروست.
به گزارش تسنیم، در 67 روز گذشته، جریان صادرات نفت خام، فرآوردهها و حتی محمولههای غیرنفتی با اختلالی مواجه شده که اثر آن بهسرعت روی تمام شاخصهای کلیدی اقتصاد جهانی نشسته است.
افزایش هزینه بیمه جنگی به سقفهای چندساله، جهش نرخهای حملونقل، صفکشیدن نفتکشها در دریای عرب و تغییر مسیرهای طولانیتر که هزینه هر محموله را چند برابر کرده، تنها سطح ظاهری بحران است. تاثیر واقعی آن در تورم جهانی، شوک زنجیره تامین و بازنگری استراتژیک قدرتهای بزرگ دیده میشود.
این انسداد، یک پیام روشن داشت و آنهم اینکه کنترل هرمز، کنترل نظم انرژی جهان است. تهران اکنون اهرمی در اختیار دارد که نه با سلاح که با موقعیتی ژئوپلیتیکی اعمال میشود. هر نفتکشی که از این گلوگاه عبور میکند، عملاً تابع تصمیمی است که در تهران گرفته میشود.
همین واقعیت، چهره جنگ را از یک مواجهه نظامی به یک «درگیری اقتصادی–ژئوپلیتیکی تمامعیار» تغییر داده است.
برای آمریکا، این وضعیت به معنای فرسایش مستقیم منابع است. واشنگتن ناچار شده بهطور مستمر ناوگان خود را در منطقه نگه دارد، خطوط تامین جایگزین را مدیریت کند و هزینههای ناشی از شوک انرژی را در داخل مهار کند؛ هزینههایی که پس از بحرانهای خاورمیانه در دهههای گذشته، بار دیگر آثار انقباضی بر اقتصاد آمریکا گذاشته است.
با طولانیشدن انسداد، فشار تورمی و ناکارآمدی خطوط تامین، توان رقابتی صنعت آمریکا را نیز تضعیف میکند.
در نقطه مقابل، چین در سایه همین بحران در حال تقویت موقعیت خود است. وابستگی شدید آسیای شرقی به نفت خلیج فارس باعث شده پکن رویکردی عملگرایانهتر در مدیریت بحران اتخاذ کند.
قراردادهای بلندمدت انرژی با تولیدکنندگان منطقه، توسعه مسیرهای خشکی، مشارکت در پروژههای حملونقل و همچنین هدایت بخشی از تجارت به مسیرهای جدید، ابزارهایی است که چین با آنها در حال تبدیل شدن به محور جدید تعاملات اقتصادی خاورمیانه است.
انسداد هرمز حتی با تردد محدود کنترلشده، وابستگی منطقه به چین را بیشتر میکند و همین موضوع قدرت چانهزنی پکن را در برابر آمریکا افزایش میدهد.
از سوی دیگر، کشورهای خلیج فارس که سالها امنیت انرژی خود را به چتر نظامی آمریکا گره زده بودند، اکنون با روشنترین شاهد ناکارآمدی این مدل مواجه شدهاند؛ 67 روز انسداد، و هیچ بازگشایی معناداری حاصل نشده است.
همین واقعیت، آنها را بهصورت عملی به سمت تنوعبخشی امنیتی، افزایش وابستگی به شرق، تقویت روابط با چین و حتی بازنگری در سیاستهای خود نسبت به ایران سوق داده است.
این مجموعه تحولات نشان میدهد که جنگ ایران تنها یک بحران منطقهای نیست؛ بلکه یکی از نقاط عطف در گذار جهان به نظم چندقطبی است. اگر هرمز همچنان در وضعیت انسداد مدیریتشده باقی بماند، ساختار تجارت انرژی، مسیرهای سرمایه، موازنه قدرت اقتصادی و حتی اتحادهای استراتژیک جهان دگرگون خواهد شد.
چیزی که اکنون جهان با آن روبهروست، تنها توقف یک مسیر کشتیرانی نیست؛ این بازتعریف قدرت از طریق یک گلوگاه دریایی است.
لینک کوتاه: کپی لینک
این کوچه پاتوق تهرانی ها در دوران قاجار بود(عکس) میخواهم طلاق بگیرم اما نمیتوانم شوهرم را فراموش کنم؛ دلم برایش تنگ می شود چرا به یوسف پزشکیان توهین میکنند؟ یک کیلو طلا و 100سکه تاجر تهرانی را چه کسی دزدید؟ «صفر یافته» برای قشمایر در دبی؛ عبور موفق A320 هواپیمایی قشم از ارزیابی ایمنی SAFA گفتگوی تلفنی عراقچی با وزرای امور خارجه عربستان و ترکیه سبزی پرمصرفی که به جنگ سرماخوردگی و آنفلوآنزا میرود خرافات، پناهگاهِ ناامیدها؛ حتی تحصیلکردهها موافقت آمریکا با فروش ۱۰ هزار بمب هوشمند به اسرائیل پیشنهاد فواد ایزدی برای پایان جنگ: کل زیرساخت های منطقه را بزنیم! کدام ارز بیشترین ذخایر ارزی جهان را به خود اختصاص داده است؟ (+ اینفوگرافیک) کشیدن دندان عقل واقعا ضروری است؟ تولد هوش مصنوعی از دل فیزیک؛ داستانی که احتمالا نشنیدهاید چه کسی زودتر از جنگ خسته می شود؟/آمریکا به دنبالِ مهار ایران، ایران در پی تغییر موازنه فلسفه چیست؟ راهنمای سادهای برای شناخت فلسفه و فیلسوفان بزرگ جهان و ایران