فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۲۵۵۲۹
تاریخ انتشار: ۱۴:۵۹ - ۳۰-۰۹-۱۴۰۴
کد ۱۱۲۵۵۲۹
انتشار: ۱۴:۵۹ - ۳۰-۰۹-۱۴۰۴

جو زمین به ماه نشت می‌کند!

جو زمین به ماه نشت می‌کند!
از زمانی که فضانوردان ماموریت «آپولو» نمونه‌هایی را به زمین آوردند، فراوانی شگفت‌انگیزی از عناصر فرّار در رگولیت ماه (گرد و غبار ریز و سنگی که سطح ماه را پوشانده است) شناسایی شده است.
ماه هیچ جو واقعی ندارد، اما زمین میلیاردها سال است که سخاوتمندانه سعی در به اشتراک گذاشتن جو خود با آن داشته است. اکنون یک مطالعه جدید نشان داده است که میدان مغناطیسی سیاره ما می‌تواند همان چیزی باشد که ذرات را از جو زمین به سطح ماه هدایت می‌کند.
 
به گزارش ایسنا، از زمانی که فضانوردان ماموریت «آپولو» نمونه‌هایی را به زمین آوردند، فراوانی شگفت‌انگیزی از عناصر فرّار در رگولیت ماه (گرد و غبار ریز و سنگی که سطح ماه را پوشانده است) شناسایی شده است.
 
باد خورشیدی یکی از منابع احتمالی این عناصر فرّار است، اما این به تنهایی نمی‌تواند این عناصر، به ویژه نیتروژن را توضیح دهد. برخورد شهاب سنگ‌های کوچک به ماه نیز می‌تواند سطح ماه را تغییر دهد.
 
جو زمین نیز به عنوان یک منبع بالقوه پیشنهاد شده است، اما فرض بر این بود که این امر تنها قبل از توسعه میدان مغناطیسی سیاره ما امکان‌پذیر بوده است و پس از توسعه میدان مغناطیسی، این میدان بیشتر ذرات جوی را به دام انداخته است.
 
اکنون در مطالعه جدیدی که توسط اخترفیزیکدانان دانشگاه روچستر(Rochester) انجام شده است، این فرض بررسی شده است.
 
این تیم دو سناریو را شبیه‌سازی کرد تا ببیند کدام یک با داده‌ها مطابقت بیشتری دارد. اولی مدل «زمین اولیه» بدون میدان مغناطیسی و باد خورشیدی قوی‌تر و دومی مدل «زمین مدرن» با میدان مغناطیسی قوی و باد خورشیدی ضعیف‌تر بود.
 
به طرز شگفت‌آوری، سناریوی «زمین مدرن» با این فرضیه مطابقت بیشتری دارد. باد خورشیدی ذرات باردار را از جو بیرون می‌راند و آنها را در امتداد خطوط میدان مغناطیسی سیاره به حرکت در می‌آورد.
 
مغناطیس‌سپهر یا مگنتوسفر زمین، همانطور که از نامش پیداست، یک کره کامل نیست و به لطف فشار مداوم باد خورشیدی، بیشتر شبیه به دُم یک دنباله‌دار است و هنگامی که ماه از آن دُم عبور می‌کند، ذرات روی سطح ماه رسوب می‌کنند.
 
مطالعات قبلی نشان داده‌اند که مکانیسم مشابهی می‌تواند اکسیژن را به ماه برساند، آب و حتی زنگ‌زدگی ایجاد کند.
 
این مطالعه جدید نشان می‌دهد که این فرآیند میلیاردها سال است که ادامه دارد و به این ذرات فرّار زمان زیادی برای تجمع در خاک ماه می‌دهد.
 
بنابراین از آنجایی که جو زمین در آن دوره به شدت تغییر کرده است، می‌توان یک کپسول زمان ارزشمند از داده‌های تاریخی را روی سطح ماه حفظ کرد.
 
این پژوهش در مجله Nature Communications Earth & Environment منتشر شده است.
برچسب ها: زمین ، ماه ، آپولو
ارسال به دوستان
captcha
مریم معصومی : سوال خصوصی مهران مدیری ۳۰ روز به گریه ام انداخت ادامه تظاهرات اسرائیلی ها علیه نتانیاهو سقاب اصفهانی: بنزین در ایران به نوعی لنگر اسمی تورم تبدیل شده محسن امیریوسفی: فیلم‌های زیرزمینی قسمتی مهم از سینمای امروز ایران است [آیت‌الله دکتر سیدمصطفی محقق داماد] بازاندیشی در یک سخن رکورد تاریخی طلا تکرار می‌شود؟ نشانه‌های تازه از ادامه رشد قیمت رامین رضاییان تا پرسپولیس فقط یک قدم فاصله داشت؛ چرا توافق نشد؟ ادارات خوزستان دوشنبه دورکار شدند؛ گرمای هوا دلیل تغییر فعالیت‌ها سهمیه بنزین به خانوار می‌رسد؛ حتی بدون خودرو ماهانه ۳۰ لیتر قطر اسارت خلبانان ایرانی را تکذیب کرد مدیرکل سیاسی استانداری تهران: برای برگزاری انتخابات شوراها، منتظر اعلام پایان جنگ از سوی شعام هستیم ژوائو فلیکس بهترین بازیکن فصل لیگ روشن عربستان شد؛ بالاتر از رونالدو واکنش پرسپولیس به مصدومیت‌ها و چمن بلند دیدار با شمس‌آذر سقوط از دندان اژدها در ارتفاع ۴۴۰۰ متری؛ کوهنورد همدانی زنده ماند چتر ترمز چگونه جنگنده‌های چند ده تنی را در چند ثانیه متوقف می‌کند؟