فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۰۸۹۱۶۶
تاریخ انتشار: ۱۰:۱۹ - ۰۵-۰۶-۱۴۰۴
کد ۱۰۸۹۱۶۶
انتشار: ۱۰:۱۹ - ۰۵-۰۶-۱۴۰۴

پشیمانی تارانتینو به‌خاطر رابرت دنیرو

پشیمانی تارانتینو به‌خاطر رابرت دنیرو
تارانتینو بین «جکی براون» و «بیل را بکش» ۶ سال فاصله انداخت که زمانی است که او باید یک فیلم مهم در این میانه می ساخت. او سال ۲۰۰۳ با «بیل را بکش: قسمت یک» از این برزخ بیرون آمد و دوباره به عرصه فیلمسازی بازگشت.

در مسیر حرفه‌ای که کوئنتین تارانتینو طی کرد، پروژه‌های تحقق نیافته زیادی وجود دارد که می‌توانستند ساخته شوند، اما ساخته نشدند. مشهورترین آنها شامل «جانگو/زیرو»، «برادران وگا» و «جنگ ستارگان» با درجه سنی R است.

به گزارش مهر، تارانتینو بین «جکی براون» و «بیل را بکش» ۶ سال فاصله انداخت که زمانی است که او باید یک فیلم مهم در این میانه می ساخت. او سال ۲۰۰۳ با «بیل را بکش: قسمت یک» از این برزخ بیرون آمد و دوباره به عرصه فیلمسازی بازگشت.

این کارگردان به تازگی در مصاحبه‌ای درباره این وقفه صحبت کرده و اعتراف کرده که این وقفه خیلی طولانی بود و دلیلش این بود که بیش از حد مشهور شده بود. او با نگاهی به گذشته، از این انفعال ابراز پشیمانی کرد و گفت حتی می‌داند اگر کناره‌گیری نمی‌کرد، چه فیلمی می‌ساخت.

وی می‌گوید: آن زمان، به فکر ساخت اقتباس خودم از رمان «سازمان» بودم، با رابرت دنیرو در نقش پارکر، هاروی کایتل در نقش شریک زندگی‌اش و پم گریر در نقش دختر و حالا که آنها پیر شده‌اند و دیگر نمی‌توانند این نقش‌ها را انجام دهند، بخشی از وجودم واقعاً آرزو می‌کند که کاش آن کار را انجام داده بودم.

تارانتینو مجذوب رمان‌های ریچارد استارک پارکر بود و کتاب سوم او با عنوان «سازمان» او را درگیر خود کرده بود. این کتاب به ۲ قسمت قبلی مرتبط است و یک سه‌گانه را تشکیل می‌دهد.

«سازمان» پیشتر در اقتباسی در سال ۱۹۷۳ به کارگردانی جان فلین ساخته شده بود. در آن نسخه، رابرت دووال، جو دان بیکر و کارن بلک بازی می‌کنند و داستان درباره ارل مک‌لین، یک آدمکش حرفه‌ای اهل شیکاگو است که در شبکه‌ای مرگبار از سیاست‌های مافیایی و خیانت گرفتار است و پس از آنکه یک سرقت ناموفق پیش می‌رود، متوجه می‌شود که گروهش لو رفته و باید ضمن محافظت از خود و گروه، خبرچین را پیدا کند.

این فیلم یک فیلم مهیج جناییِ جدی و بی‌سروصدا است که به جای خشونت پر زرق و برق، بر استراتژی، وفاداری و تنش آرام مبارزه قدرت در دنیای زیرزمینی تأکید دارد و از آن می‌توان به عنوان یک جواهر دهه هفتادی یاد کرد که دست‌کم گرفته‌شده‌ است.

در هر حال تارانتینو هنوز در حسرت این پروژه است و از آن به عنوان یکی از فیلم‌های محقق‌نشده‌ای یاد می‌کند، که با رسیدن به دهمین و آخرین فیلمش، هنوز در فکر آن است.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
ارسال به دوستان
captcha
رئیس سازمان عقیدتی‌سیاسی ارتش: حتی برای حفظ نظام جمهوری اسلامی ایران، اگر لازم باشد، باید از آبروی خود نیز عبور کنیم قالیباف: ملت ایران و عراق نپذیرفتند سرنوشت‌شان را دولت‌های غربی بنویسند وزارت خارجه: تحریم‌های جدید آمریکا مصداق تروریسم اقتصادی و جنایت علیه بشریت است تل‌آویو آرایش نظامی خود را تغییر داد؛ آپاچی‌ها به مرزهای سوریه منتقل شدند یارانه نقدی مردادماه دهک‌های چهارم تا نهم واریز شد رونق اعطای تسهیلات غیرحضوری و سیر صعودی تراکنش‌ها در سپینوی بانک صادرات ایران این کنکور معضلی شده ؛ نگاهی سینمایی و متفاوت با پایانی خوش (فیلم) صعود بسکتبال ایران به یک چهارم نهایی کاپ آسیا جای «شفرونی» در تلویزیون خالی است پلیس: دستگیری عنصر نفوذی مرتبط با شبکه‌های معاند در فارس یکی از مشهورترین سکانس‌های ضدجنگ تاریخ سینما (تماشا کنید) هشدار رابرت مالی به ترامپ: فشار اقتصادی بیشتر ایران را وادار به تسلیم نمی‌کند اصغر فرهادی «قلب سارایوو» را گرفت یحیی سریع: فرودگاه نجران و آرامکو را هدف حمله پهپادی قرار دادیم وزارت دفاع: صنعت دفاعی را متناسب با تجربه جنگ های اخیر بازآفرینی و به روز می کنیم