شیر شتر ممکن است مکملی مؤثر برای درمان آسم باشد

در ادامه‌ی آزمایش، از ماده‌ای به نام متاکولین برای سنجش واکنش‌پذیری ریه‌ها استفاده شد که باعث تنگی راه‌های هوایی می‌شود و میزان حساسیت مجاری تنفسی را آشکار می‌کند. همان‌طور که انتظار می‌رفت، موش‌های مبتلا به آسم واکنش شدیدی داشتند، اما گروهی که شیر شتر مصرف کرده بودند، نشانه‌های کاهش التهاب و بازگشت واکنش‌پذیری ریه به سطوح طبیعی را نشان دادند.

افزون‌براین، تعداد سلول‌های ایمنی در ریه‌ها نیز کاهش یافته بود. بیشترین تغییر در میزان ائوزینوفیل‌ها دیده شد؛ نوعی گلبول سفید که در بروز آسم آلرژیک نقش دارد. سطح سلول‌های T کمکی نیز افت کرده بود، به‌ویژه دو زیرگروه Th2 و Th17 که در بسیاری از واکنش‌های آلرژیک و بیماری‌های التهابی فعال هستند.

بررسی‌های بیشتر، کاهش چشمگیر مولکول‌های التهابی (سیتوکین‌ها) را نشان داد که در بسیاری از بیماری‌های مزمن، ازجمله آسم، نقش دارند. همچنین، تولید پروتئین CCL17 که نقش آن جذب سلول‌های ایمنی به محل التهاب است، در بدن موش‌هایی که شیر شتر مصرف کرده بودند، سرکوب شد.

اگرچه شیر شتر سرشار از ترکیبات زیست‌فعال است، پژوهش حاضر نتوانست مشخص کند دقیقاً کدام ترکیب مسئول اثرات ضدآسمی بوده است. همچنین، هیچ مقایسه‌ای با شیر گاو که به‌مراتب رایج‌تر است و خواص ایمنی‌زایی هم دارد، انجام نشد. علاوه‌بر این، تمام شیر مورداستفاده تنها از یک مزرعه تهیه شده بود که این مسئله نیز تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند، زیرا ترکیب شیر می‌تواند بر اساس منطقه، نژاد شتر و محیط متفاوت باشد.

با وجود کاستی‌ها، نتایج مطالعه نویدبخش است. شیر شتر با ترکیبات ضدالتهابی و تنظیم‌کننده‌ی ایمنی، ممکن است مکملی مؤثر برای کنترل آسم آلرژیک باشد. هم‌سویی این نتایج با شواهد سنتی و آزمایش‌های انسانی پیشین نیز احتمال کاربرد بالینی آن را تقویت می‌کند.

بااین‌حال، پیش از آنکه بتوان شیر شتر را به‌عنوان درمان یا پیشگیری توصیه کرد، به داده‌های بیشتر و آزمایش‌های بالینی در انسان نیاز است. شاید روزی بتوان شیر شتر را در کنار درمان‌های رایج، یا حتی به‌عنوان مکمل تغذیه‌ای برای افراد پرخطر، وارد پروتکل‌های درمانی کرد.

پژوهش در مجله‌ی PLOS One منتشر شده است.