همچنین هر وزارتخانه و هر سازمان مهم باید یک "اتاق خبر بحران" داشته باشد که وظیفه‌اش اطلاع‌رسانی فوری، صادقانه و مستمر در شرایط اضطراری باشد. این تیم باید از قبل آموزش دیده و برای احتمالات مختلف سناریونویسی کرده باشد.

در زمان بحران وقت برای نوشتن خبر نیست. باید برای سناریوهای مختلف از قبل متن‌های اولیه آماده شده باشد که فقط به‌روزرسانی شوند.

در بحران‌ها نباید چندین نفر با اطلاعات ضدونقیض صحبت کنند. یک سخنگوی حرفه‌ای باید به صورت رسمی، به‌موقع و با لحن همدلانه اطلاع‌رسانی نماید.

بحران نه با آتش آغاز می‌شود،نه با خاموشی آتش پایان می‌یابد.

آغاز و پایان آن در میدان رسانه است.

آتش یک بار بندر شهید رجایی را سوزاند اما ضعف رسانه‌ای می‌تواند سال‌ها ذهن مردم را بسوزاند.

در ساعات اولیه اتش سوزی بندر شهید رجایی، مسئولین درباره "کنترل شدن آتش" یا "کم بودن خسارت" یا " فعالیت عادی بندر" صحبت کردند، در حالی که مردم در تصاویر می‌دیدند که بندر می‌سوزد.

در بحران حتی دروغ نگفتن کافی نیست باید روایت صحیح زودتر و صادقانه ساخته شود.

در بحران‌ها باید همدلی با مردم و پذیرش واقعیت ( نه انکار، نه فرافکنی) در صدر پیام‌ها باشد، نه مدیریت ظاهری افکار.

اطلاع‌رسانی کند و دیر شایعه را شعله‌ور می‌کند.

در بحران، سرعت اطلاع‌رسانی مهم‌تر از کمال اطلاع‌رسانی است. حتی اگر اطلاعات کامل نیست، باید حضور رسانه‌ای داشت.

وقتی رسانه‌های رسمی در ساعات اولیه اتش سوزی بندر ساکت ماندند، فضای مجازی و منابع غیررسمی، میدان روایت را تصاحب کردند.

شایعه مساوی است با شدت حادثه ضربدر ابهام موضوع.

مدیریت تصویر حیاتی است.

تصاویر دود سنگین، انبارهای شعله‌ور و اتش نشانان مستاصل همان ساعات اول یک تصویر ذهنی تخریب شده از کارآمدی ملی ایجاد کرد.

در بحران‌ها تصویرسازی درست ( ونه صرفا تکذیب های پراکنده) باید راهبرد رسانه ای باشد.

باید مردم با چشم خود روند مدیریت بحران را ببینند، نه بصورت زنده و ۲۴ ساعته خود بحران را ( آتش سوزی، خرابه‌،جنازه‌ها )

نکته اخر:

بحران میدان آزمون سیستم های فنی کنترل و مدیریت بحران نیست. آزمون سرمایه اجتماعی است.