دکتر رسول بابایی در گفت‌وگویی با عصر ایران، برند علی انصاری را از منظر رابطه میان ثروت، قدرت اقتصادی، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی بررسی کرده و معتقد است بزرگی پروژه‌ها و دارایی‌ها لزوماً به معنای شکل‌گیری یک برند شخصی روشن و منسجم نیست.

«Yes, Steve, but you will know» یعنی: «بله، استیو، اما خودت (که) می دانی.»

برند شخصی مدیران می‌تواند برای شرکت اعتماد، سرمایه و استعداد جذب کند، اما زمانی که اعتبار سازمان بیش از اندازه به یک فرد وابسته شود، همین مزیت می‌تواند به یک ریسک جدی تبدیل شود؛ تجربه مدیرانی مانند استیو جابز، ساتیا نادلا، وارن بافت و ایلان ماسک این دوگانگی را نشان می‌دهد.

بسیاری از مدیران و کارآفرینان ایرانی به دلیل نگرانی از حاشیه، تحریف سخنان یا آسیب به حریم خصوصی، از رسانه فاصله می‌گیرند؛ اما سکوت لزوماً مانع شکل‌گیری تصویر عمومی آنها نمی‌شود و ممکن است خلأ روایت را به دیگران واگذار کند.

صنعت لوازم خانگی ایران در سال‌های اخیر از نظر توسعه کارخانه‌ها، تنوع محصولات و تبلیغات رشد کرده است، اما این رشد الزاماً به خلق برندهای قدرتمند منجر نشده است. چالش اصلی در جایی شکل می‌گیرد که تجربه واقعی مشتری با وعده‌های تبلیغاتی فاصله دارد.

گودرز حکیم‌نژاد، مدیرعامل و نایب‌رئیس هیئت‌مدیره آبسال، پس از بیش از ۵۰ سال فعالیت مهندسی و مدیریتی، نشان امین‌الضرب را دریافت کرد؛ مدیری که بخش بزرگی از عمر حرفه‌ای خود را در یکی از قدیمی‌ترین برندهای لوازم خانگی ایران گذرانده است.

پژوهش‌های تاریخی نشان می‌دهند بخش عمده‌ی مشاغل مدرن برخلاف تصور عمومی، از تقسیم کار سرچشمه می‌گیرند نه جهش‌های فناورانه.

مستند «مردانی که آمریکا را ساختند» داستان پنج چهره اثرگذار در صنعتی‌شدن آمریکا را روایت می‌کند؛ چهره‌هایی که نامشان با راه‌آهن، نفت، فولاد، سرمایه و خودرو گره خورده است. این روایت، پرسشی درباره سازندگان اقتصاد ایران و نحوه شناخته‌شدن آنها مطرح می‌کند.

اقتصاد ایران تشنه روایت‌های دقیق‌تری از مدیران، کارآفرینان، سرمایه‌گذاران و صاحبان کسب‌وکار است. ما به روایت‌هایی نیاز داریم که نه در ستایش بی‌قیدوشرط این افراد متوقف شوند و نه هر موفقیت اقتصادی را پیشاپیش آلوده و مشکوک بپندارند.

سونی کارش را با یک پلوپز شکست‌خورده که برنج را می‌سوزاند شروع کرد، اما ناامید نشد؛ روی صدابرداری تمرکز کرد و سال‌ها بعد با «واکمن»، مفهوم گوش‌دادن به موسیقی در خیابان را اختراع کرد.

بحران اصلی محیط‌های کاری مدرن نه فناوری، بلکه «گسست عاطفی» کارکنان است و رهبران برای عبور از این بن‌بست باید چهار مهارت محوری «هم‌سویی» را در خود تقویت کنند.

مدیران سازمان‌ها با به‌کارگیری آگاهانه سه مفهوم زبانیِ ساده اما بنیادین می‌توانند اعتماد اعضای تیم را جلب کرده و عملکرد فردی و گروهی آنان را به بالاترین سطح برسانند.

 وقتی یک نفر همیشه کارش را درست انجام می دهد، طبیعی است که مدیر برای پروژه بعدی هم سراغ همان فرد برود: یک بار، دو بار و چند بار. اما همین ویژگی مثبت می تواند به یک مشکل تبدیل شود...

پاداش موثرتر است یا تنبیه؟ پاسخ شاید آن چیزی نباشد که انتظار داریم.

همین تناقض ساده، ما را به یکی از بحث برانگیزترین مفاهیم تاریخ اقتصاد مصرف می رساند: Planned Obsolescence / «کهنه سازی برنامه ریزی شده» یا کهنگی عمدی.

محققان با مطالعه روی بیش از ۷۷۰۰ کارمند دریافتند دورکاری با سطح رفاه بالاتر و کاهش نرخ ترک شغل همراه است.

دو کشتی در مسیر مشابه با یک صخره زیر آب روبه‌رو می‌شوند، اما تصمیم دو کاپیتان نتیجه‌ای کاملاً متفاوت رقم می‌زند. یکی پس از وقوع حادثه قهرمان می‌شود و دیگری با یک تغییر مسیر ساده، اجازه نمی‌دهد بحرانی شکل بگیرد.

این تفاوت ظریفی است اما در بازاریابی اهمیت زیادی دارد. یک شرکت کوچک تر معمولا نمی تواند با رهبر بازار در همه زمینه ها رقابت کند...

توسعه‌ی شتابان هوش مصنوعی می‌تواند با حذف مشاغل متوسط و تمرکز ثروت در دست مالکان فناوری، بازار کار جهانی را به دو بخش کاملا نابرابر تقسیم کند.

فرصت های بزرگ معمولا در ابتدا مسخره به نظر نمی رسند؛ ناقص به نظر می رسند...